หวังเหล่าเซินไม่ใช่คนมีคุณธรรมอะไรอยู่แล้ว แถมยังใจร้ายมากด้วย คนที่เคยตีภรรยาตายไปถึงสองคน จะไปหวังให้เขาพูดจาดีได้อย่างไร?
แค่เขาได้กลิ่นว่ามีช่องโหว่แม้เพียงนิดเดียว ก็จะกัดไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะฉีกเนื้อออกมาสักชิ้น
ซ่งตัวตุนโกรธความไร้ยางอายของหวังเหล่าเซินจนตัวสั่น เขาตบโต๊ะอย่างแรงแล้วพูดว่า “หวังเหล่าเซิน อย่ารังแกกันให้มันมากนัก อย่างมากฉันก็คืนสินสอดให้แก เงินมากกว่านั้นแม้แต่เฟินเดียวก็ไม่มี!”
ไอ้ชาวนานี่กล้ามาแบล็กเมลเขาอีก เขายอมโปรยเงินพวกนั้นทิ้งยังดีกว่ายกให้มัน
หวังเหล่าเซินไม่โกรธเลยสักนิด กลับถูมือไปมา แสยะยิ้มแล้วพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงว่า “ถ้าไม่อยากจ่ายเงินก็ได้ บ้านแกยังมีลูกสาวคนรองที่ยังไม่ออกเรือนไม่ใช่เหรอ? แกยกเธอให้ฉันแต่งงานด้วยก็ได้นี่ ฉันจะดีกับเธอให้มาก...”
เขารู้สึกว่าซ่งชิงหย่าเหมาะกับตัวเองมากกว่า แม่สาวนั่นเห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าน่าปรารถนาแค่ไหน
“ฉันไม่มีวันแต่งกับแก ต่อให้ตายก็ไม่มีวันแต่งกับแก!!” ซ่งชิงหย่าที่ฟังอยู่ในห้องมาตลอดทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอวิ่งออกมาจากห้อง ตัวสั่นเทาแล้วตะโกนใส่หวังเหล่าเซิน
เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง
ซ่งชิงหย่าเป็นคนหยิ่งทะนงเพียงใด แค่คิดว่าชื่อตัวเองถูกเอาไปวางคู่กับหวังเหล่าเซิน เธอก็รู้สึกขยะแขยง ราวกับถูกลบหลู่
ยิ่งหวังเหล่าเซินคิดเช่นนี้กับเธอ เธอก็ยิ่งอยากฆ่าเขาให้ตายเสีย
“น้องชิงหย่า ดูสิ เธอร้อนใจอีกแล้ว ฉันก็แค่กำลังหารือวิธีกับพ่อแม่ของเธออยู่นี่นา” หวังเหล่าเซินแสยะยิ้มจนเห็นฟันเหลือง ๆ คำพูดคำจาของเขาหน้าด้านไร้ยางอายเสียจริง