ผู้อำนวยการโก่วที่อยู่ข้าง ๆ รีบเสริมขึ้นมาอีกประโยคว่า “อ้อ จริงสิ เบื้องบนจะจ่ายเงินเดือนให้คุณเดือนละ 100 หยวน ส่วนโรงพยาบาลทหารของเราก็ตกลงกันแล้วว่าจะเพิ่มให้อีก 50 หยวน รวมเป็นเดือนละ 150 หยวน นอกจากนั้นยังมีคูปองสารพัดชนิด อยากได้อะไรก็บอกได้ ถ้าทำงานครบหนึ่งปี บ้านพักของคลินิกก็จะยกให้คุณ”
นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญที่สุด ผู้อำนวยการเหรินพูดมาตั้งนาน แต่ยังไม่เข้าเรื่องสักที
ถึงยาหอมของคุณซ่งจะขายกระปุกละ 80 หยวน และเธอไม่ได้ขัดสนเงินทองเลย แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเธอ ส่วนพวกเขาก็ต้องแสดงท่าทีที่เหมาะสมให้เห็น
เรื่องนี้ก็เหมือนการหาภรรยา ภรรยาเก่งแล้วจะจ่ายเงินน้อยลงได้หรือไง? ยิ่งควรทุ่มเงินให้มากขึ้นต่างหาก!
พอได้ยินผู้อำนวยการโก่วเสริม ผู้อำนวยการเหรินก็รีบพูดตามอีกคนว่า “นี่เป็นเงินเดือนขั้นต้นนะ ถ้าคุณทำงานครบครึ่งปี ผมจะช่วยยื่นเรื่องขอขึ้นเงินเดือนให้ แล้วสถานะทางการเมืองของคุณก็จะเปลี่ยนเป็นเจ้าหน้าที่ทหารประจำการด้วย!”
ถ้าคุณซ่งยอมเข้าทำงาน ผลประโยชน์ที่โรงพยาบาลทหารจะได้รับนั้นประเมินค่าไม่ได้เลย เพราะยังต้องให้เธอช่วยสอนคนอื่นด้วย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
เมื่อได้ยินเงื่อนไขที่ผู้อำนวยการทั้งสองเสนอมา ซ่งชิงเหอก็แปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับได้อย่างรวดเร็ว เธอคิดว่าความสามารถของตัวเองคู่ควรกับเงินเดือนจำนวนนี้ รวมถึงบ้านพักอีกหนึ่งหลัง
“งั้นฉันขอกลับไปคิดดูก่อนนะคะ เรื่องนี้ฉันต้องคุยกับคนในครอบครัวก่อน” เธอไม่ได้ตอบตกลงทันที อย่างไรก็ควรให้เวลาเธอคิดสักหน่อย ส่วนเรื่องปรึกษาครอบครัวนั้นเป็นแค่ข้ออ้าง