เข็มเงินที่ผ่านการฆ่าเชื้อเปล่งประกายเย็นเยียบ ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว เข็มเงินก็พุ่งออกไปแล้ว
พุ่งออกไปจริง ๆ
ตอนนี้ซ่งชิงเหอชำนาญการฝังเข็มอย่างเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องค่อย ๆ ปักเข็มลงไปเหมือนตอนแรกอีกแล้ว เธอเพียงสะบัดข้อมือ เข็มเงินก็พุ่งไปยังจุดฝังเข็ม
“ซี๊ด...”
ผู้คนที่ยืนมุงต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
นี่เป็นสิ่งที่คนธรรมดาทำได้จริง ๆ เหรอ?
ผู้อำนวยการเหรินกับผู้อำนวยการโก่วต่างตกตะลึงไม่แพ้กัน นึกไม่ถึงว่าคำประจบเมื่อครู่จะกลายเป็นจริง ฝีมือการฝังเข็มของเสี่ยวซ่งพัฒนาขึ้นอีกแล้วจริง ๆ
นี่คงเอาชนะหมอแพทย์แผนจีนทุกคนในประเทศได้สบาย ๆ เลยหรือเปล่า?
ครั้งก่อนที่มา ผู้อำนวยการเหรินยังจำได้ชัดว่าซ่งชิงเหอยังใช้เข็มบินไม่เป็น อย่างมากก็แค่ปล่อยเข็มเงินจากมือเมื่ออยู่ห่างจากผิวหนังครึ่งชุ่นหรือหนึ่งชุ่น เขายังเคยถามเรื่องนี้กับเธอด้วยตัวเอง
เขายังจำได้ว่าตอนนั้นซ่งชิงเหอบอกว่าใช้เข็มบินไม่เป็น...
ทำไมแค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เธอก็เริ่มใช้เข็มบินได้แล้วล่ะ เรียนแพทย์ง่ายดายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ถ้ามันง่ายขนาดนั้น หัวของผู้อาวุโสหลี่กับผู้อาวุโสฉีก็คงไม่เกลี้ยงเกลาเสียขนาดนั้นหรอกมั้ง?
ผู้อำนวยการเหรินจมอยู่ในห้วงความคิด
นี่สินะความแตกต่างระหว่างคนธรรมดากับอัจฉริยะ?
หลิวซิ่วอุ้มเด็กน้อยอยู่ พอเห็นเหล่าหมอที่กำลังตกตะลึง เธอก็รู้สึกปลื้มใจสุด ๆ นี่แหละความสามารถของชิงเหอ!
เอาเรื่องพวกนี้ไปอวดเพื่อนบ้านรอบ ๆ พวกเขาก็คงฟังไม่รู้เรื่อง มีแต่คนในแวดวงนี้เท่านั้นที่เข้าใจว่าชิงเหอเก่งกาจแค่ไหน