อะไรนะ คนป่วยต้องคอยปรนนิบัติดูแลคนอื่น ซักผ้า ตักข้าว แล้วก็เทกระโถนให้เขา เรื่องพวกนี้ยังนับว่าเป็นคำพูดของคนอยู่ไหม เอ๊ะ ไม่ใช่สิ นี่มันทำเรื่องบ้าอะไรกัน?!
“นี่เป็นเรื่องจริงทั้งหมดเหรอ? เสี่ยวเหมยดูแลน้องชายกับหลี่เฉียงแบบนี้จริง ๆ เหรอ ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?” ป้าเจิ้งฝืนประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิด ก่อนจะถามออกมา
ไหนบอกว่ามานอนโรงพยาบาลเพื่อพักฟื้นร่างกายไม่ใช่เหรอ ใช้เงินของส่วนรวมกับเงินที่บ้าน แล้วกลับมาทำเรื่องพวกนี้ในโรงพยาบาลเนี่ยนะ?
พยาบาลเสี่ยวหลิวพยักหน้า “จริงแท้แน่นอนค่ะ พวกเขายังชอบล็อกประตูสูบบุหรี่กันข้างในด้วย ผู้บังคับกองพันโจวก็เป็นนายทหารของกองทัพ อย่างน้อยพวกเราก็เห็นแก่ผู้บังคับกองพันโจว ถึงไม่ได้พูดอะไรค่ะ”
ทุกครั้งที่แพทย์มาตรวจห้องพักของสหายเฉา กลิ่นควันก็คลุ้งไปทั่ว ถ้ามีผู้บังคับบัญชามาเห็นเข้า รับรองว่าทุกคนต้องเงียบกริบ แล้วคนทั้งแผนกก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
เธอเล่าเรื่องนี้ให้ป้าเจิ้งฟัง นอกจากอยากให้อีกฝ่ายระวังตัวแล้ว ยังอยากให้อีกฝ่ายช่วยอบรมลูกสะใภ้ของตัวเองให้ดีด้วย เพราะในเขตทหารไม่เหมือนที่อื่น
บางครั้งคนในครอบครัวทหารทำผิด ก็อาจทำให้ทหารในบ้านพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ได้ ถ้าครอบครัวตัวเองยังมีปัญหา ผู้บังคับบัญชาจะไว้ใจมอบหมายงานสำคัญให้ได้ยังไง?
ป้าเจิ้งฟังพยาบาลเสี่ยวหลิวพูดจบก็พยักหน้ารัว ๆ แล้วรับปากว่า “เสี่ยวหลิว ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้ฉันจะคุยกับเฉาเหมยเอง”