เธอไม่รู้ว่าคนสองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่แค่มองปราดเดียวก็เห็นแล้วว่าทั้งคู่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า
ซ่งชิงเหอมองไปทางป้าเจิ้ง ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายหน้าแดงก่ำไปแล้ว…
ป้าเจิ้งกระโดดพรวดเดียวไปถึงหน้าเฉาเหมย ตอนนี้เธอแทบอยากทิ้งตัวนั่งทับอีกฝ่ายให้ตายคาที่ กัดฟันกรอดแล้วถามว่า “เฉาเหมย แกหมายความว่ายังไง!”
ทั้งคู่เลิกเสแสร้งกันแล้ว ถ้าวันนี้เธอไม่ได้มาที่นี่ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะรู้เรื่องนี้
ลูกชายของเธอทำงานหนักแทบตายอยู่ข้างนอก แถมยังเสี่ยงชีวิตอีก ใครจะคิดว่ากลับโดนสวมเขาไม่รู้ตั้งเท่าไร แบบนี้ใครจะรับได้กัน?!
เฉาเหมยสะดุ้งกับคำพูดของป้าเจิ้ง ถึงเพิ่งนึกได้ว่าท่าทางของตัวเองเกินเลยไปหน่อย จึงรีบเอามือออกจากไหล่อีกฝ่าย สีหน้าพลันเผยความรู้สึกผิดขึ้นมา
แต่แล้วเธอก็นึกได้ว่าหลี่เฉียงเป็นญาติห่าง ๆ ของเธอ ยังไงก็เกี่ยวดองกันอยู่บ้าง การเจอกันเป็นครั้งคราวก็เป็นเรื่องปกติ ท่าทางเมื่อครู่ดูจะเกินเลยไปหน่อยจริง ๆ ชวนให้สงสัยได้ง่าย ทว่าถ้าตอนนี้เอามือกลับไปวางอีกครั้ง ก็ยิ่งดูแปลกเข้าไปใหญ่
แววตาของเฉาเหมยมีทั้งความรู้สึกผิดและวอกแวก ดูพิกลอย่างเห็นได้ชัด
คนรอบข้างที่ช่างสังเกตต่างมองเฉาเหมย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็จับพิรุธนี้ได้เหมือนกัน
“เสี่ยวเหมย รีบไปพักข้าง ๆ เถอะ สุขภาพเธอก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ทางนี้ฉันเฝ้าดูเฉียงจื่อเอง” จ้าวหง แม่แท้ ๆ ของเฉาเหมยที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างกัน รีบผลักเฉาเหมยเบา ๆ ให้เธอไปอีกทาง