โจวกั๋วเจิ้งเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ความประทับใจที่มีต่อซ่งชิงเหอยังคงอยู่แค่ระดับ ‘ได้ยินชื่อเสียง แต่ยังไม่เห็นฝีมือ’
คราวนี้พอเห็นซ่งชิงเหอหยิบเข็มยาวเฟื้อยออกมา เขาก็อุทานขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า “นี่มันเข็มเย็บกระสอบไม่ใช่เหรอ จะเอามาแทงคนได้ยังไง?!”
น้ำเสียงทั้งตกใจและหวาดกลัว
เขาเป็นทั้งผู้ชายอกสามศอกและทหาร พอเห็นเข็มยาวขนาดนี้ก็อดหวาดหวั่นจากก้นบึ้งหัวใจไม่ได้
มุมปากของเฉาเหมยที่นอนอยู่บนพื้นกระตุกเบา ๆ ลูกตาที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตากลิ้งไปมา เห็นได้ชัดว่าคำพูดของโจวกั๋วเจิ้งทำให้เธอตกใจไม่น้อย
ภาพตอนเฉียงจื่อถูกหมอซ่งแทงด้วยเข็มคราวก่อนผุดขึ้นในหัว ใบหน้าซีดเผือดของเฉียงจื่อกับขาที่ถูกเข็มยาวแทงทะลุ ทำให้เธอขนลุกอย่างไร้เหตุผล
เฉาเหมยต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะข่มใจไม่ให้ดีดตัวลุกขึ้นมา เธอยังคงนอนแกล้งสลบอยู่บนพื้น พลางภาวนาไม่หยุดว่าขออย่าให้ซ่งชิงเหอเอาเข็มมาแทงตัวเองเลย
โจวกั๋วเจิ้งคิดว่าสุขภาพของเฉาเหมยไม่ค่อยดีอยู่แล้ว จึงอยากเข้าไปห้าม เขาคิดว่าถ้าพาเธอไปนอนพักบนเตียง เธอก็น่าจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงอย่างการฝังเข็ม
ที่สำคัญคือเข็มนั่นยาวเกินไป แค่เขามองยังรู้สึกกลัว ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าแทงลงบนตัวเฉาเหมยแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
ป้าเจิ้งจะไม่รู้จักลูกชายตัวเองได้ยังไง?
เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าลังเล เธอก็รีบพูดว่า “ชิงเหอเป็นมืออาชีพนะ แกไม่รู้อะไร อย่าไปขัดขวางเลย เสี่ยวเหมยอารมณ์ร้อนขนาดนี้ ถ้าไม่ฝังเข็ม ไม่แน่ว่าร่างกายอาจมีปัญหาขึ้นมาทันที ต่อให้ห่วงเธอแค่ไหน ก็ไม่ควรมาห่วงเอาตอนนี้!”