เฉาเหมยกัดฟันกรอด อยากโต้กลับใจจะขาด แต่เหงื่อเย็นกลับผุดเต็มหน้าผากจนชุ่ม ร่างกายก็แทบไม่มีแรง แม้แต่จะพูดแก้ต่างให้ตัวเองยังทำไม่ได้
โจวกั๋วจิ้งประคองเธอไปนั่งบนโซฟา เธอกำลังจะฝืนความเจ็บแล้วพูดออกมา ก็เห็นเขาหันไปประคองป้าเจิ้งเสียแล้ว
เฉาเหมย: ……
ปล่อยให้เธอโกรธตายไปเลยก็แล้วกัน
ป้าเจิ้งเห็นลูกชายหันมาประคองตนทันที ในใจก็เบิกบานยิ่งนัก แต่ปากกลับพูดอย่างเสแสร้งว่า “กั๋วจิ้ง ลูกไปดูเสี่ยวเหมยหน่อยนะ แม่คิดไม่รอบคอบเอง ถึงได้ทำให้เธอโกรธ”
อีกด้านหนึ่ง ต้าหยาก็รู้ความ รีบไปตักน้ำจากโอ่งในครัวแล้วนำมาให้เฉาเหมย พลางพูดเสียงใสว่า “คุณน้าเฉา เชิญดื่มน้ำค่ะ”
เฉาเหมยเหลือบมองแก้วน้ำที่ไม่มีไอร้อน ร่างกายก็ไม่สบายใจ จิตใจก็หงุดหงิด จึงพูดเสียงห้วนว่า “ฉันอยากดื่มน้ำอุ่น น้ำเย็นฉันไม่ดื่มหรอก”
เธอสุขภาพไม่ดี ปกติจึงดื่มน้ำร้อนเป็นหลัก
“ต้าหยา วางน้ำไว้บนโต๊ะก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำเอง” เสียงโจวกั๋วจิ้งดังขึ้น เขาประคองป้าเจิ้งมานั่งที่โซฟา แล้วนั่งลงข้างเฉาเหมย
โจวกั๋วจิ้งมองต้าหยาแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดีจริง ๆ
เฉาเหมยอัดอั้นอยู่ในใจจนแทบทนไม่ไหว เธอรู้สึกว่าคำพูดที่โจวกั๋วจิ้งพูดกับต้าหยาเมื่อครู่นี้มีนัยแอบแฝง พอเหลือบไปเห็นท่อนไม้บนโต๊ะ ก็ยิ่งอึดอัดกว่าเดิม
โจวกั๋วจิ้งปลอบต้าหยาเสร็จก็ลุกไปหาซ่งชิงเหอ น้ำเสียงแฝงความขอบคุณ “หมอซ่ง เมื่อกี้ขอบคุณนะครับ”