หลี่เฉียงกุมขาตัวเองไว้ น้ำตาคลอจนแทบจะร่วงลงมา
หญิงชราทำหน้ารังเกียจ “ทำตัวเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกที ยังเป็นผู้ชายอยู่ไหมเนี่ย”
คนรอบข้างมองหลี่เฉียงด้วยสายตารังเกียจขึ้นมาเหมือนกัน ถึงจะรีดไถคนอื่นก็ไม่เห็นต้องทำกันแบบนี้เลย
หน้าหลี่เฉียงแดงก่ำ เขาไม่ได้แกล้งทำเพื่อรีดไถจริง ๆ ใครจะรู้ว่าหมาตายสองตัวนั่นจะกัดเจ็บขนาดนี้!
หมอในเสื้อกาวน์โบกมือ “พยุงคนเข้าไปทำแผลก่อนเถอะ”
ถ้ายังมัวโอ้เอ้อยู่ตรงนี้ แผลคงสมานไปพอดี ไม่รู้จะสั่นขาอะไรนักหนา
“โอ๊ย จะทายาอะไรล่ะ แค่เอายาม่วงทาก็พอแล้ว” หญิงชราคิดว่าหลี่เฉียงไม่ให้เกียรติตัวเอง ตอนนี้ยังทำเป็นเล่นลูกไม้อีก
หลี่เฉียงยืนขาสั่น จ้องหญิงชราเขม็ง น้ำเสียงไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง “ถ้าแกยังพูดอีก ฉันจะเย็บปากแกซะ!”
“โอ๊ย ดูสิ นอกจากจะรีดไถเสี่ยวเจิ้งแล้ว ยังจะมารีดไถฉันอีก ทุกคนดูเร็ว ไม่มีความยุติธรรมเลย...” หญิงชราไม่คิดล้อเล่นกับหลี่เฉียง พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอนขวางอยู่ตรงหน้าเขาทันที เห็นชัดว่าไม่ยอมให้เข้าโรงพยาบาล
เปิดโหมดอาละวาด
เฉาเหมยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว รีบพูดว่า “คุณป้าคะ เฉียงจื่อไม่ได้แกล้งแน่ ๆ ดูสิ หน้าซีดเพราะเจ็บไปหมดแล้ว จะเป็นเรื่องแกล้งได้ยังไง ให้เขาเข้าไปก่อนเถอะ มีอะไรค่อย...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ป้าเจิ้งก็เดินออกมายืนประจันหน้า จ้องเธอเขม็งด้วยสายตาที่เหมือนมองทะลุทุกอย่าง
เฉาเหมยใจหวิวขึ้นมาทันที แล้วกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป