ซ่งชิงเหอเห็นท่าทางตกใจอย่างเห็นได้ชัดของป้าเจิ้ง ก็เม้มปากยิ้มก่อนพูดว่า “ป้าเจิ้ง ฉันเอามาให้ป้าทาปากค่ะ เห็นปากป้าแห้งแตกอยู่ตลอด ใช้ตัวนี้แล้วจะดีขึ้นมาก”
ป้าเจิ้งยังคงโบกมือ “ไม่ต้อง ๆ ของแพงขนาดนี้ ฉันไม่ใช้หรอก”
ตั้งแต่รู้ราคายาหอม ป้าเจิ้งก็คิดว่า ต่อให้มันใช้ดีแค่ไหน ตัวเองก็ไม่คู่ควรจะใช้ อีกอย่างน้ำใจมากขนาดนี้ เธอก็ตอบแทนไม่ไหว...
“ป้าใช้ได้เลยค่ะ ลิปบาล์มนี้กระปุกละแค่ 1 หยวน ไม่ใช่ราคาของยาหอมนะคะ” ซ่งชิงเหอมองออกว่าป้าเจิ้งกังวลอะไร จึงอธิบายให้ฟัง
พอได้ยินว่าราคา 1 หยวน ใจที่ต่อต้านของป้าเจิ้งก็ผ่อนคลายลงบ้าง ไม่ใช่ว่าเธอคิดว่า 1 หยวนถูก สำหรับเธอแล้วมันก็แพงอยู่ดี เพียงแต่เมื่อมีราคา 80 หยวนมาก่อน จำนวน 1 หยวนจึงดูน้อยไปถนัดตา
เธอเม้มริมฝีปากที่แตกแห้ง ก่อนถามด้วยความสงสัย “ปากฉันทายาหอมอย่างอื่นก็ไม่หาย ใช้ตัวนี้จะได้ผลเหรอ”
เธอเริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย
ปากของเธอแตกมานานแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงไม่หายสักที พอลมพัดก็ทรมานมาก ทายาหอมกับน้ำมันอะไรก็ไม่ได้ผล ต้องทาน้ำมันหมูถึงจะพอได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็แค่บรรเทา พออากาศแห้งหรือลมพัดก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ซ่งชิงเหอเปิดลิปบาล์ม “ลองใช้ดูก็รู้ค่ะ ตอนกลางวันทาบาง ๆ ให้ความชุ่มชื้นก็พอ ก่อนนอนทาหนา ๆ พอตื่นพรุ่งนี้ก็จะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงค่ะ”
ริมฝีปากของป้าเจิ้งเป็นแบบนี้มานานแล้ว ส่วนใหญ่คงจะกลายเป็นปากอักเสบ
“ได้ งั้นฉันลองดู” ป้าเจิ้งรับลิปบาล์มมา แล้วใช้นิ้วป้ายทาลงบนปากที่แห้งแตกทันที