บรรดาแพทย์จากหลายประเทศได้ยินว่าห้องปลอดเชื้อเตรียมพร้อมแล้ว ทว่าบนใบหน้าไม่มีความยินดี เหลือเพียงความหนักใจและกังวล
ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่ลงมือถอนพิษ
“แค่ก ๆ ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว งานแลกเปลี่ยนยังไม่ได้จัดแค่วันนี้วันเดียว ฉันว่าเราค่อยถอนพิษพรุ่งนี้ดีกว่า จะได้มีเวลาคิดให้ละเอียดว่าควรใช้วิธีไหน
อีกอย่าง ยาบางชนิดที่ต้องใช้ก็อาจไม่มี เราบอกพวกคุณไว้ก่อน จะได้เตรียมให้พร้อม พรุ่งนี้จะได้ใช้ได้เลย” แพทย์หญิงผมสีน้ำตาลคนหนึ่งก้าวออกมาพูด
เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับคนไข้คนนั้นในวันนี้จริง ๆ
“ใช่ ๆ ฉันก็คิดว่าคุณหมอพูดมีเหตุผล ฉันเห็นด้วยกับเธอ!” แพทย์คนอื่นรีบพากันสนับสนุน
หลีโม่เหลือบดูเวลา ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว เลิกประชุมก่อนก็ได้จริง ๆ ได้ยินมาว่าพวกชาวต่างชาติใส่ใจเรื่องการพักผ่อนกันมาก
ไม่นานเขาก็ประกาศเลิกประชุม แพทย์ส่วนใหญ่ยังไม่รีบกลับ แต่เข้าไปหาหลีโม่กับผู้รับผิดชอบคนอื่น ๆ ของงานแลกเปลี่ยน แล้วเริ่มแจ้งรายการยาและเครื่องมือที่ต้องการใช้ในวันพรุ่งนี้
เห็นได้ชัดว่าทุกคนมีแผนการรักษาอยู่ในใจแล้ว
ซ่งชิงเหอคิดวิธีรักษาไว้ตั้งนานแล้ว นั่นคือรอให้มูราคามิถูกเจ้าคนโชคร้ายคนไหนรักษาจนตายก่อน จากนั้นเธอค่อยเข้าไปยื้อชีวิตอีกฝ่ายกลับมา แล้วใช้เข็มเงินขับพิษออกมา
พูดง่าย ๆ ก็แค่รอมูราคามิตาย พอถึงจังหวะนั้นนักข่าวฉินจะใช้กล้องถ่ายรูปบันทึกช่วงเวลานั้นไว้ทันที แล้วนำไปเขียนเป็นข่าว