ยามาโมโตะยักไหล่ เอ่ยอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติว่า “ในเมื่อเป็นการถอนพิษ แน่นอนว่าต้องไม่ทำให้คนไข้ตาย ควบคุมปริมาณยาและคำนึงถึงสภาพจริงของคนไข้ ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของฝีมือแพทย์ไม่ใช่หรือ หรือถ้าเจอคนที่ใกล้ตายแล้วจะปฏิเสธการรักษาเลยหรือไง?”
ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองกุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด ถึงขั้นอยู่เหนือผู้รับผิดชอบของประเทศจีน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครั้งนี้จะเป็นเวทีของตัวเอง แม้แต่ประเทศเอ็มก็ยังถูกเขากดเอาไว้ได้...
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ยามาโมโตะก็อดเหลือบมองลิน่าที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องไม่ได้ อีกฝ่ายมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ
ครั้งนี้ตัวเองคงกลับไปอย่างปลอดภัยได้ใช่ไหม อย่างไรเสียเขาก็พาคนมาด้วยไม่น้อย และเขาเองก็ไม่อยากให้ลิน่าติดเชื้อ ใครใช้ให้อีกฝ่ายกระหายเสียจนดันไปเจอคนของเขาที่ไม่รู้เรื่องอยู่พอดีล่ะ
พอนึกย้อนกลับไป เขาก็ยังคิดว่าเรื่องนี้เป็นลิขิตฟ้า ลิน่าถูกกำหนดให้ติดเชื้ออยู่แล้ว ต่อให้เธอติดเชื้อในประเทศจีนและเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขา ประเทศจีนก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น
วิลเลียมจากประเทศเอ็มได้ยินยามาโมโตะพูดเช่นนั้น ก็โกรธขึ้นมา เขาพูดเสียงเย็นว่า “คุณยามาโมโตะ พิษซีสามนี่คุณเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง คุณทรมานคนจนมีสภาพแบบนี้ ยังจะพูดถึงมนุษยธรรมอีกหรือ?”
พอวิลเลียมพูด สีหน้าของยามาโมโตะก็เปลี่ยนเป็นประจบสอพลอทันที แม้ในใจจะดูแคลนคำพูดของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กล้าขึ้นเสียงใส่ ทำได้เพียงยิ้มประจบแล้วพูดว่า “ผมพิจารณาไม่รอบคอบจริง ๆ ครั้งหน้าผมจะระวังให้มาก ขอเชิญคุณวิลเลียมช่วยจับตาดูได้เลยครับ”