20 นาทีต่อมา หลิวซิ่วที่อิดออดอยู่พักใหญ่จึงยอมมานั่งในห้องโถง ซ่งชิงเหอพาเด็กทารกทั้งสองใส่รถเข็นเข้ามาในห้องแล้ว ใบหน้าก็ล้างสะอาด มือก็ล้างจนขาวผ่อง ทั้งตัวยังดูสดใสเปล่งปลั่ง
บนโต๊ะวางอาหารเช้าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ อยู่สามจาน เป็นของดำปี๋จานหนึ่งในรูปทรงแผ่นแป้ง อีกจานเป็นของเละ ๆ และอีกจานเป็นหมั่นโถวที่ดูปกติอยู่บ้าง
หลิวซิ่วมองอาหารบนโต๊ะแล้วถอนใจ «พูดมาเถอะ เธอไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่า ฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหนก็บอกมา ฉันจะแก้»
ไม่จำเป็นต้องทรมานคนแก่แบบเธอขนาดนี้ก็ได้
ซ่งชิงเหอ: ?
«แม่คะ ของพวกนี้หนูทำให้แม่ทั้งนั้น ถึงหน้าตาจะไม่ค่อยดี แต่รสชาติใช้ได้เลยนะคะ ก่อนจะตักใส่จานหนูลองชิมแล้ว» เปลวไฟจากเตาร้อนมาก เธอเพิ่งใช้ครั้งแรก เลยคุมไฟได้ไม่ค่อยดี
แววตาและสีหน้าของเธอจริงใจมาก ความตั้งใจตอบแทนบุญคุณก็เป็นเรื่องจริง
หลิวซิ่วจ้องหน้าซ่งชิงเหออยู่นาน ก่อนจะถอนใจอีกครั้ง «ที่เธอไม่เป็นที่ชอบใจในตระกูลซ่ง อาจมีหลายสาเหตุนะ»
เธอคิดว่าฝีมือทำอาหารก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น
หลิวซิ่วหยิบหมั่นโถวที่หน้าตาดีที่สุดเพียงจานเดียวบนโต๊ะขึ้นมา แต่พอถือไว้ก็รู้สึกผิดปกติแล้ว ไม่ต้องพูดถึงความแข็งโป๊ก ก้นหมั่นโถวยังดำเกรียมอีกด้วย!
«แม่คะ หมั่นโถวนี้หอมมากเลยนะคะ มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวสาลี ถึงจะแข็งไปหน่อย แต่รสชาติดีมาก แม่ลองชิมดูสิคะ» ซ่งชิงเหอมองอย่างคาดหวัง
หลิวซิ่วเห็นแววตาคาดหวังของเธอแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงพูดปฏิเสธไม่ออก
ฉันยังใจดีเกินไปจริง ๆ...
เธอฝืนยิ้มท่ามกลางสายตาเป็นประกายของลูกสะใภ้ แล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง แม้เนื้อสัมผัสจะไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด