เสี่ยวหลี่หลุดปากถามว่า “ครัวกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง โดนระเบิดปรมาณูถล่มมาหรือไง?”
ครัวนี้เขาพาคนมาสร้างเองกับมือ วัสดุที่ใช้ก็ของดีทั้งนั้น ต่อให้ใช้ไปเป็นร้อยปีก็ไม่มีปัญหา
ซ่งชิงเหอรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เธอเหลือบมองลู่หวยเฉินที่กำลังดูเด็ก ๆ อยู่ในลานบ้าน ก่อนจะเอ่ยว่า “แค่ก ๆ จริง ๆ แล้วฉันกับแม่ไม่ค่อยคุ้นกับครัวที่นี่เท่าไร...”
เธอพูดอ้อมค้อมอย่างยิ่ง
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องพังขนาดนี้เลยนะ” ทหารที่ชื่อเสี่ยวอู๋ร้องขึ้น
ทหารเสี่ยวหานพยักหน้าเห็นด้วย “เกือบจะราบเป็นหน้ากลองแล้ว”
ซ่งชิงเหอ: “...”
ทหารปลดแอกประชาชนปากคมกันขนาดนี้ทุกคนเลยหรือไง?
เสี่ยวหลี่หัวเราะพลางถาม “พี่สะใภ้ แล้วครัวนี่พังได้ยังไงเหรอ?”
พอถามออกไป ทหารหนุ่มหลายคนก็หันมามองซ่งชิงเหอพร้อมกัน แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ตั้งแต่พวกเขาอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมา ก็ไม่เคยเห็นบ้านไหนทำหลังคาเป็นรูมาก่อน พี่สะใภ้ดูบอบบางอ่อนแอ ใครจะคิดว่าเพิ่งมาถึงก็ลงมือทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้เสียแล้ว
ซ่งชิงเหอถอนหายใจ “เป็นเพราะหม้ออัดแรงดันทั้งนั้น เมื่อวานแม่ใช้หม้ออัดแรงดันทำหมูตุ๋นน้ำแดงน่ะ”
เมื่อวานแม่ก็รับผิดแทนหม้อไปแล้วหนึ่งใบ ตอนนี้เพิ่มอีกใบก็คงไม่เป็นไร จะพูดกลับไปกลับมาไม่ได้หรอก
“ที่แท้ก็หม้ออัดแรงดันนี่เอง ถึงว่าอานุภาพถึงได้รุนแรงขนาดนั้น แต่ก็อันตรายเกินไปนะครับ ต่อไปคุณป้าต้องระวังให้มาก ถ้าระเบิดโดนใครเข้าจริง ๆ จะยุ่งเอาได้” เสี่ยวหลี่พอเข้าใจก็รีบกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซ่งชิงเหอพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่ต้องห่วง ฉันจะบอกแม่เอง”
“ของแบบนั้นพอระเบิดขึ้นมาน่ากลัวมากเลยนะครับ ครั้งก่อนผมได้ยินว่ามีคนโดนระเบิดจนเสียชีวิตด้วย” เสี่ยวอู๋พูดเสริม