กู้หย่วนเหลือบมองซ่งชิงหย่าที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยหางตา ใบหน้าของเธอเหลืองซีด เขาขยับก้นออกไปอีกหน่อย อยากนั่งให้ห่างจากเธอที่สุด
บางครั้งเขาก็รู้สึกว่านี่เหมือนความฝัน เมื่อก่อนซ่งชิงหย่าสวยมากแท้ ๆ ทำไมกลับมาคราวนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
จมูกก็จมูกเดิม ดวงตาก็ดวงตาเดิม แต่ทั้งคนกลับเปลี่ยนไป ผิวพรรณไม่ดีเหมือนเดิม รูปร่างก็ไม่เหมือนเดิมด้วย
กู้หย่วนหลับตาลง ไม่อยากลืมตาอีกแล้ว...
ยังดีที่ตอนกลางคืนปิดไฟนอน
พอเห็นกู้หย่วนไม่อยากสนใจตัวเอง ซ่งชิงหย่าก็อัดอั้นจนเดือดดาล ลุกขึ้นเดินไปยังบริเวณเชื่อมต่อด้านหน้าของขบวนรถไฟ
เธอต้องไปสูดอากาศ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยต้องทนรับความคับข้องใจแบบนี้เลย
ซ่งชิงหย่าเพิ่งเดินมาถึงข้างหน้าต่าง หญิงสาวหน้ากลมคนหนึ่งซึ่งถักเปียสองข้างก็เดินตามมา
“สหาย ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?” หญิงสาวมีพวงแก้มแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียน กระเล็กน้อยใต้ตาดูราวกับแต่งแต้มให้ใบหน้ามีเสน่ห์
เธอเป็นหญิงสาวจากในเมือง เพิ่งขึ้นรถไฟที่สถานีก่อนหน้านี้
สายตาของซ่งชิงหย่าหยุดอยู่บนแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาว ความรู้สึกไม่พอใจผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เมื่อก่อนผิวของเธอดีกว่าอีกฝ่ายมากแท้ ๆ
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วถามอย่างวางท่า “มีธุระอะไร?”
หญิงสาวใช้นิ้วพันเปียสีดำเป็นเงาที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกไปมา ก่อนเอ่ยอย่างกระดากอาย “สหาย คุณรู้จักนายทหารที่นั่งริมหน้าต่างข้าง ๆ คุณหรือเปล่าคะ...”
ทันทีที่ขึ้นรถไฟ เธอก็เห็นนายทหารในเครื่องแบบคนนั้นแล้ว เขาตรงสเปกในฝันของเธอทุกอย่าง ส่วนหญิงสาวคนนี้ดูอายุมากกว่าเขาสักเจ็ดแปดปี คงไม่ใช่แฟนของเขาแน่