ป้าหูเบิกตากว้าง “เขาบอกฉันว่าพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานทุกวันนี่นา มิน่าล่ะ ฉันถึงเห็นว่าเขาดูอ่อนเพลียลงเรื่อย ๆ แถมใต้ตาก็คล้ำขึ้นทุกที ที่แท้ก็ไม่ได้พักผ่อนให้ดีเลยสินะ?!”
ตาแก่ตายยากนั่นไม่เพียงขัดกับฉันไปเสียทุกเรื่อง ยังขัดขวางชีวิตฉันอีกด้วย
ซ่งชิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผู้พันฮั่นให้ความสำคัญกับงานมากก็จริง แต่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วย ถึงเวลาพักก็ควรพักให้เต็มที่ ไม่อย่างนั้นร่างกายจะมีปัญหาใหญ่เอาได้ ป้าหู กลับไปแล้วช่วยคอยดูผู้พันฮั่นให้หน่อยนะคะ ถ้าเห็นว่าอาการไม่ดีเมื่อไร รีบมาบอกฉันเลย”
ป้าหูกัดฟันหัวเราะเย็นชา “ได้ ฉันจะจับตาดูเขาให้ดี ไม่ใช่แค่บอกเธอหรอก ฉันจะไปบอกผู้บังคับบัญชาของเขาด้วย ถ้ายังกล้าหลอกฉันอีก ก็อย่าหาว่าฉันเอาเรื่องของเขาไปแฉก็แล้วกัน”
“ต้องพูดดี ๆ ก่อนแล้วค่อยจัดการทีหลังค่ะ ผู้พันฮั่นแค่รักงานมากไปหน่อย” ซ่งชิงเหอปลอบ
ป้าหูแค่นเสียง “ฮึ ฉันว่าเขาคงได้ตายในห้องทำงานเข้าสักวัน วัน ๆ เอาแต่หลอกฉัน”
พูดจบ เธอก็หิ้วยาหอมกับลิปสติกที่ซื้อมาเดินออกไป ตอนที่ออกจากบ้านเมื่อครู่ ตาแก่ฮั่นยังไม่กลับมาเลย คงกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ในค่ายทหารแน่ ๆ
เธออยากรู้นักว่าตาแก่ตายยากนั่นคิดจะทำอะไร ร่างกายย่ำแย่ถึงขนาดนี้แล้วยังจะไปทำงานอีก!
ตกลงทหารใต้บังคับบัญชาสำคัญกว่า หรือชีวิตตัวเองสำคัญกว่ากัน
ป้าหิ้วของกลับบ้านด้วยความโมโห ลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้กำลังล้างเท้าอยู่ในลานบ้าน เธอจึงถามว่า “พ่อแกกลับมาหรือยัง?”