บทที่ 6 นี่มันหนังสยองขวัญชัด ๆ
หลิวซิ่วเดินไปที่โทรศัพท์ กดหมายเลขอย่างคล่องแคล่ว พอปลายสายรับ เธอก็บอกชื่อของลู่หวยเฉินแล้ววางสาย
เธอจับเวลาไว้สิบนาทีก่อนโทรกลับไปอีกครั้ง คราวนี้คนที่รับสายคือลู่หวยเฉิน
“แม่” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่มดังมาจากปลายสาย
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนรถเข็น ริมฝีปากซีดขาว นัยน์ตาดำสนิทไร้ประกาย นับตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่มีหวังจะกลับมายืนได้ ดวงตาคู่นั้นก็ไม่เคยส่องแสงอีกเลย มีแต่ความหม่นหมองไร้ชีวิตอยู่เสมอ
หลิวซิ่วฟังเสียงลูกชายแล้วขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “หวยเฉิน เมียแกคลอดแล้วนะ คลอดลูกให้แกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง หวยเฉิน แกมีลูกแล้วนะ”
เธออยากมอบความหวังให้ลูกชายสักนิด
มือลู่หวยเฉินที่กำหูโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย แววตายังคงหม่นหมอง เขาพูดว่า “แม่เหนื่อยแล้วนะครับ พอจัดการธุระทางนี้เสร็จ ผมจะรีบกลับไป”
เขาเองก็ไม่อยากเป็นภาระของซ่งชิงเหอ เดิมทีการแต่งงานของทั้งคู่ก็เป็นอุบัติเหตุอยู่แล้ว พอจัดการเรื่องปลดประจำการเสร็จและกลับไป ก็หย่ากันได้เลย ไม่ต้องยื่นรายงานขอหย่าด้วยซ้ำ
ส่วนเรื่องลูก เขาจะให้ซ่งชิงเหอเป็นคนตัดสินใจ ถ้าเธอต้องการ เขาก็ยอมยกลูกให้ แต่ถ้าเธอไม่ต้องการ เขาก็จะเลี้ยงเอง
เขาจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด นี่คือสิ่งที่เขาพอจะทำได้แล้ว
หลิวซิ่วพยักหน้ารัว ๆ “ดี ดีเลย แม่กับเมียแกและลูก ๆ รอแกอยู่ที่บ้านนะ พอกลับมาแล้ว เราจะเข้าไปซื้อบ้านใหม่ในเมืองกัน ครอบครัวเราอยู่ในเมืองพร้อมหน้าพร้อมตา เลี้ยงลูกไปด้วยกัน”