บทที่ 89 ฉันก็อยากพบคุณซ่งเหมือนกัน
จางเหม่ยเหม่ยโบกมือปฏิเสธรัว ๆ พลางพูดว่า “พวกเธอเบาเสียงหน่อย อย่าให้ใครได้ยิน เรื่องนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะสำเร็จหรือเปล่า”
ใบหน้าของเธอแดงราวกับมะเขือเทศ ดวงตาเต็มไปด้วยความเขินอาย วัยสาวย่อมเฝ้าฝันถึงความรัก
ซูเสวี่ยถิงยกมือปิดปากหัวเราะ แล้วพูดว่า “งั้นฉันขายขวดนี้ให้เธอ ถ้าอยากซื้ออีกคราวหน้าก็ไปหาพี่ชิงเหอที่เขตบ้านพักครอบครัวทหารได้เลย ผลที่ฉันใช้แล้วเป็นยังไงเธอก็เห็นกับตา ไม่ถึงครึ่งเดือนหน้าเธอก็จะขาวเนียน รับรองว่าทำให้คนที่มาดูตัวหลงเสน่ห์จนหัวปักหัวปำแน่”
“โอ๊ย ต้องหลงหัวปักหัวปำแน่เลย” สวีเยี่ยนปิดปากพูดเลียนแบบเสียงเพื่อน
จางเหม่ยเหม่ยผลักทั้งสองคน เร่งว่า “ไม่คุยกับพวกเธอแล้ว รีบเอายาหอมมาให้ฉันเร็ว”
พูดจบ เธอก็หยิบถุงผ้าปักลายใบเล็กจากกระเป๋าเสื้อ นับธนบัตรใบละสิบหยวนออกมาแปดใบแล้วยื่นให้ซูเสวี่ยถิง
เงินพวกนี้เป็นเงินเก็บส่วนตัวของเธอ
“ถ้าอยากให้เห็นผลดี กลางวันทาบาง ๆ หนึ่งชั้น กลางคืนทาหนา ๆ หนึ่งชั้น อย่าเสียดายยาหอม วันที่สองหรือสามก็จะเริ่มเห็นผลแล้ว” ซูเสวี่ยถิงรับเงินมา ก่อนส่งยาหอมให้จางเหม่ยเหม่ย
จางเหม่ยเหม่ยรับยาหอมไป ตั้งใจจดจำคำแนะนำ
“เสวี่ยถิง ขายให้ฉันสักขวดสิ” ซุนลี่ผิงขยับเข้ามาใกล้ แม้จะรู้สึกว่าแปดสิบหยวนแพง แต่ก็ใช่ว่าจะจ่ายไม่ไหว
ที่บ้านมีเธอเป็นลูกคนเดียว แม้พ่อแม่จะไม่ได้ส่งเงินมาให้ทุกเดือน แต่ก็ไม่เคยขาดเงิน อีกทั้งเธอยังหาเงินได้จากคณะศิลปะ ตอนนี้มีเงินเก็บติดตัวอยู่หลายร้อยหยวนแล้ว
ซูเสวี่ยถิงส่งเสียงฮึในลำคอ “เธอไม่ใช่หรือที่บอกว่าราคานี้เหมือนปล้นกันชัด ๆ”
เธอเพิ่งรู้ว่าบางครั้งอีกฝ่ายก็พูดจาไม่น่าฟัง ครั้งก่อนก็เหมือนกัน แต่พอขอโทษก็พูดออกมาได้ง่าย ๆ