แม้ซูเสวี่ยถิงจะพูดหลายครั้งตั้งแต่ก่อนมาถึงว่าซ่งชิงเหอสวยมาก แต่พอได้เห็นตัวจริง ทุกคนก็ยังอดตะลึงไม่ได้
ผู้หญิงด้วยกันมองหน้าตากันย่อมสังเกตรายละเอียดได้มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณ รูปร่าง หรือหน้าตา ล้วนเป็นเพียงสิ่งพื้นฐานที่เห็นได้ชัดที่สุด ส่วนบุคลิก รูปร่าง เส้นผม แม้กระทั่งรูปทรงของเล็บต่างหากที่ดึงดูดความสนใจของพวกเธอได้มากกว่า
สำหรับพวกเธอในตอนนี้ ต่อให้ใช้คำว่าสมบูรณ์แบบมาอธิบายซ่งชิงเหอก็ยังไม่เกินจริง
ไหนว่าเป็นสาวบ้านนอก? ไหนว่าดูไม่เหมาะจะออกสังคม?
ที่แท้ซูเสวี่ยถิงพูดจริงทุกอย่าง
ตอนเพิ่งเข้ามา พวกเธอต่างมองหาผู้กองลู่ เพราะผู้กองลู่หน้าตาดีจริง ๆ ถึงขาจะบาดเจ็บก็ยังหล่ออยู่ดี แต่ตอนนี้ทุกคนกลับอยากจ้องซ่งชิงเหอจนแทบไม่กะพริบตา
ผู้ชายจะไปดูดีและประณีตเท่าสหายซ่งได้ยังไง?
โลกนี้ตัดสินกันด้วยหน้าตาจริง ๆ คนสวยยืนอยู่ตรงไหนก็เรียกสายตาและดึงดูดใจคนได้หมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาว ๆ ในคณะศิลปะที่รักสวยรักงามกันอยู่แล้ว
สวีเยี่ยนวิ่งไปหาซ่งชิงเหอ จ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบ “พี่ซ่ง สวยจังเลยค่ะ พี่สวยมากจริง ๆ”
สวยจนเธอรู้สึกว่าผู้กองลู่ไม่คู่ควรกับซ่งชิงเหอเสียแล้ว ภรรยาสวยขนาดนี้ แถมยังทำยาหอมขายหาเงินได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้บริหารระดับสูงถึงจะคู่ควร…
สวีเยี่ยนคิดว่าซ่งชิงเหอยิ่งสวยกว่าเดิมเมื่อได้มองใกล้ ๆ น้ำลายแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว
“พี่ซ่ง วันนี้พวกเรามาถามเรื่องยาหอมน่ะค่ะ” ซุนลี่ผิงเบียดสวีเยี่ยนที่ทำตัวน่าอายออกไป แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ