ซ่งชิงเหอกับหลิวซิ่วสบตากัน ทั้งคู่ต่างก็ไม่รู้จักอีกฝ่าย
ป้าคนหนึ่งที่อยู่นอกประตูเห็นทั้งสองคนไม่ขยับ จึงรีบแนะนำตัวเองว่า “ฉันเป็นภรรยาของเหล่าหาน เรียกฉันว่าป้าหูเถอะ ฉันมาซื้อยาหอมกับลิปสติกน่ะ”
น้ำเสียงสุภาพ อ่อนโยน เข้ากับการแต่งตัวทันสมัยของเธอในเวลานี้พอดี
พอหลิวซิ่วได้ยินว่าอีกฝ่ายมาซื้อของ ก็ยัดเด็กสองคนใส่อ้อมแขนซ่งชิงเหอ ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเปิดประตู
“โธ่ น้องสาว แต่งตัวทันสมัยมากเลยนะ! แวบแรกที่เห็น ฉันนึกว่าดาราสาวคนไหนมาเสียอีก ทั้งทรงผมทั้งลิปสติก สวยมากจริง ๆ ผู้พันฮั่นได้แต่งงานกับคุณนี่นับว่าโชคดีสุด ๆ เลย” หลิวซิ่วต้อนรับลูกค้าด้วยท่าทีเป็นมืออาชีพ
ซ่งชิงเหอ: ……
นี่คือทหารที่เธอฝึกมากับมือ
ป้าหูถูกหลิวซิ่วชมจนยิ้มหน้าบาน ยกมือแตะผมทรงดอกกะหล่ำของตัวเอง “ดาราสาวอะไรกัน ที่ชนบทกันดารแบบนี้ คนที่อยู่ไหวก็มีแต่ครอบครัวทหารอย่างพวกเรานี่แหละ เหล่าหานของฉันมีเมียแบบนี้นับว่าโชคดีจริง ๆ!”
น้ำเสียงยังฟังดูภูมิใจไม่น้อย
ป้าหูมีชื่อจริงว่าหูหลีเจวียน เป็นคนเมืองหลวง ครอบครัวมีฐานะไม่เลว มีทั้งบ้านและงานทำ แถมพ่อยังเป็นวีรชน แม้เธอจะเกิดมาในยุคสงคราม แต่ก็เรียกได้ว่าชีวิตดี ไม่เคยลำบาก
ผู้พันฮั่นเองก็เป็นสามีที่รักภรรยา หากเธออยากกินเนื้อ เขาก็ไม่ยอมให้กินผัก เธอเป็นคนดังที่นำแฟชั่นในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
“ฉันได้ยินมานานแล้วว่าผู้พันฮั่นมีภรรยาสวยและทันสมัย พอได้เห็นวันนี้ก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ป้าหูแต่งตัวเหมือนคนทางใต้เลยนะคะ” ซ่งชิงเหออดเอ่ยปากไม่ได้