วันรุ่งขึ้น หลิวซิ่วออกไปซื้ออาหารเช้า ป้าเจิ้งฮัมเพลงพลางยกเข่งซาลาเปาใบใหญ่มาถึง
ซาลาเปาเข่งนี้เธอตื่นมาตั้งแต่ตีห้าเพื่อทำ นึกอยากทำให้ต้าหยากินเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้เธอเคยทำให้ต้าหยากินสองสามครั้ง ต้าหยาก็บอกว่าอร่อยทุกครั้ง
เช้านี้ต้าหยาก็ตื่นแต่เช้าเหมือนกัน เธอคิดว่าการมาอาศัยอยู่บ้านซ่งชิงเหอเป็นการสร้างความลำบากให้คนอื่น พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มช่วยกวาดพื้น เช็ดโต๊ะ ทำความสะอาด แม้แต่ถวนถวนกับหยวนหยวนก็ยังถูกเธอใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้
ต้าหยาเริ่มเก็บกวาดตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ไม่ได้หยุดมือจนกระทั่งแปดโมงครึ่ง ป้าเจิ้งมาถึง ซ่งชิงเหอพาหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยยืนดูอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ไม่ได้ห้ามต้าหยาเก็บกวาด
เด็กหญิงตัวน้อยพักฟื้นร่างกายมาระยะหนึ่งแล้ว เช้านี้สีหน้าดูดีอยู่ การทำความสะอาดจึงไม่ใช่ปัญหา
เธอมองออกว่าอีกฝ่ายรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ การได้ขยับตัวบ้างกลับช่วยบรรเทาความอึดอัดนั้นได้
“โธ่ ต้าหยา ทำไมถึงเริ่มทำงานแล้วล่ะ รีบวางไม้กวาดลงเร็วเข้า” ป้าเจิ้งยกเข่งซาลาเปาเข้ามา พลางอดเป็นห่วงไม่ได้
ต้าหยาผอมบาง ดูแล้วน่าสงสารจริง ๆ
ต้าหยาวางไม้กวาดแล้ววิ่งเข้าไปช่วยป้าเจิ้งยกซาลาเปา เธอเม้มปากยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ชิงเหอบอกว่าหนูทำงานเบา ๆ ได้ค่ะ คุณย่าเจิ้งไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
ซ่งชิงเหอมองซาลาเปาเต็มเข่งอย่างประหลาดใจ “ป้าเจิ้ง ทำตั้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?!”