เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก เฉาเหมยจะทำตัวอ่อนแอบอบบางราวดอกไม้สีขาว แต่พออยู่ต่อหน้าป้าเจิ้งกลับเปลี่ยนเป็นอีกคน เธอคิดว่าถ้าควบคุมโจวกั๋วเจิ้งได้ ก็ย่อมควบคุมป้าเจิ้งได้ด้วย
ช่วงนี้ป้าเจิ้งเปลี่ยนไปมาก ทำให้เธอเข้าใจผิดไปว่าตัวเองควบคุมอีกฝ่ายได้ ท่าทีจึงยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อย ๆ
ป้าเจิ้งพูดเสียงเย็นชา “ถึงร่างกายเธอจะไม่ค่อยแข็งแรง แต่ก็ยังทำงานพื้นฐานได้ เธอทำเองก็ได้ หรือจะให้น้องชายไปซื้อให้ก็ได้เหมือนกัน”
พูดจบก็หันไปมองเฉาเทียน “สองวันนี้ส่งเขากลับบ้านเกิดไปเถอะ พ่อของเธอใกล้จะมาถึงแล้ว จะได้ไม่ต้องมาแล้วไม่มีที่พัก”
“อะไรนะ ทำไมถึงจะไล่ฉันไปล่ะ ฉันไม่ไป ฉันจะไปทำไมกัน ฉันอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว บ้านก็มีห้องตั้งเยอะแยะ ฉันไม่จำเป็นต้องไปสักหน่อย แล้วถ้าจะมีใครต้องไป ก็ควรเป็นเธอต่างหาก!” เฉาเทียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนชี้นิ้วไปทางต้ายา
เฉาเทียนโจมตีต้ายาอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เด็กขี้เหร่นี่ไม่ใช่คนในครอบครัวเรา บ้านอยู่กันไม่ไหวแล้ว ก็ควรเป็นเธอที่ต้องไป!”
ต้ายาถูกป้าเจิ้งปกป้องไว้ด้านหลัง ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย คำพูดโจมตีแค่นี้ไม่ถือเป็นอะไรสำหรับเธอเลย
อีกอย่าง คุณย่าเจิ้งเคยบอกว่าเขาเป็นคนไม่ดี เธอชินกับการถูกด่ามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว คำพูดที่เลวร้ายกว่านี้ก็ยังรับมือได้ ในใจจึงไม่หวั่นไหวเลยสักนิด
ป้าเจิ้งทนไม่ได้ที่เฉาเทียนด่าต้ายาว่าเด็กขี้เหร่ จึงเดินเข้าไปชี้หน้าเฉาเหมย “รีบเอาไอ้นี่ออกไปให้ฉันเดี๋ยวนี้ จะได้ให้ตาแก่ของฉันมีที่อยู่ เรื่องนี้ฉันคุยกับกั๋วจิ้งไปแล้วเมื่อวาน ถ้าเธอจะให้เขาอยู่ต่อ ก็ไปคุยกับกั๋วจิ้งเอง!”