ตอนป้าเจิ้งกลับมา โจวกั๋วจิ้งกำลังนั่งกินบะหมี่ขาวอยู่คนเดียวที่โต๊ะในห้องโถงกลาง น้ำซุปใสจนแทบไม่มีอะไร ทั้งไม่มีไข่ทั้งไม่มีผัก มีเพียงเกลือใส่อยู่เล็กน้อย
“โธ่เอ๊ย ไอ้ลูกคนนี้ ไม่รู้จักตอกไข่ใส่ให้ตัวเองสักฟองหรือไง” ป้าเจิ้งสงสารลูกชาย พูดไปพลางเดินเข้าครัวไปทอดไข่ให้สองฟอง
เฉาเหมยกับเฉาเทียนกลับเข้าห้องของตัวเองไปแล้ว ดูท่าพี่น้องคู่นี้จะไม่มีใครสนใจว่าโจวกั๋วจิ้งจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
โจวกั๋วจิ้งได้ยินป้าเจิ้งพูดเช่นนั้น หัวใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา รู้สึกว่าที่แท้ก็ยังมีคนเป็นห่วงเขาอยู่
บนโลกนี้คนที่ดีที่สุดก็คือแม่จริง ๆ เขาอดรู้สึกขึ้นมาจากใจไม่ได้
“แม่ ไม่ต้องวุ่นวายหรอก แค่นั่งเป็นเพื่อนผมก็พอ” โจวกั๋วจิ้งซู้ดเส้นบะหมี่เข้าปาก น้ำเสียงหม่นเล็กน้อย
เมื่อก่อนเขามักคิดว่าแม่ไม่ค่อยดีกับเสี่ยวเหมย ชอบพูดลับหลังว่าเสี่ยวเหมยไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ แต่ช่วงนี้แม่ปฏิบัติต่อเสี่ยวเหมยอย่างไร เขาเห็นอยู่กับตา ไม่ต้องพูดถึงดาวกับเดือนบนฟ้า ขอแค่เป็นของที่เสี่ยวเหมยชอบ แม่ก็พยายามหามาให้ทั้งนั้น
กลับเป็นเสี่ยวเหมยเสียอีกที่เริ่มไร้เหตุผลขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเป็นเพราะเรื่องแม่ยาย เขาก็คิดว่าแม่ยายเป็นฝ่ายผิดก่อน ต่อให้เรื่องนี้ไม่ได้เริ่มจากแม่ วันหน้ากองทัพก็ต้องจับแม่ยายได้อยู่ดี
พูดกันตามหลักแล้ว เรื่องนี้แม่ยายเป็นฝ่ายทำผิด เสี่ยวเหมยไม่ควรเอาความแค้นและอารมณ์ทั้งหมดมาลงที่แม่ด้วย