ภายในร้านยา ซ่งชิงเหอกำลังอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับตำรับยาและการใช้ยาให้กับอู๋ลี่ลี่และโจวหมิง หนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยนอนหลับอยู่ในรถเข็นเด็ก เจ้าตัวเล็กทั้งสองคงง่วงจนหลับปุ๋ยไปแล้ว
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะดังมาจากนอกลานร้านยา ต่อมาก็เห็นป้าคนหนึ่งแบกใครบางคนไว้บนหลังแล้วเดินเข้ามา
ท่าทางของเธอไม่ได้เร่งรีบอะไร สีหน้าก็ไม่ได้เคร่งเครียด แต่ก็ไม่ได้ยิ้ม ดูแล้วออกจะหม่นหมองอยู่บ้าง
“เอ๊ะ... คนนั้นเหมือนป้าที่ทำงานอยู่บ้านท่านอดีตผู้การเลยนะ ได้ยินว่าป้าคนนั้นอารมณ์ร้ายมาก” อู๋ลี่ลี่อุทาน น้ำเสียงเจือความหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
เธอเคยมีโอกาสคุยกับป้าคนนี้อยู่สองสามครั้ง รู้สึกว่าเข้ากับคนยากจริง ๆ โดยเฉพาะคำพูดของป้าแกที่ตรงเสียจนแทบอยากแทงคนให้ตาย คำพูดคำจาไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด
เวลาพูด สีหน้าก็ดุดันมาก เธอคิดว่าพอ ๆ กับภรรยาท่านอดีตผู้การเลย
โจวหมิงเห็นป้าเจียแบกคนเข้ามา จึงพูดขึ้นว่า “ได้ยินว่าป้าเจียทำงานที่บ้านท่านอดีตผู้การมาหลายสิบปีแล้ว เก่งกาจมากเลยนะ”
พอได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น ซ่งชิงเหอก็เริ่มสนใจขึ้นมา
ป้าเจียแบกคนเดินเข้ามาในลาน มีคนยืนมุงดูอยู่หน้าประตูหลายคน ไม่ต้องรอให้ป้าเจียเอ่ยปาก เหล่าครอบครัวทหารที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ตรงนั้นก็พากันเล่าออกมาเป็นฉาก ๆ เพียงแต่คำพูดคำจาเกินจริงและแต่งเติมเสียจนเกินเหตุ
“คนที่แบกมาหัวแตกเลือดไหลเลยนะ! แผลเบ้อเริ่มเหมือนลำธารเล็ก ๆ น่ากลัวชะมัด!”