โจวหมิงกับอู๋ลี่ลี่รีบลงมือทันที
ซ่งชิงเหอหันไปบอกหลินฮวากับป้าเจียโดยตรงว่า “ไปปิดประตู แล้วช่วยกันถอดเสื้อผ้าของคุณเฉินออกให้หมด ฉันจะตรวจดูบาดแผลของเธอ”
อีกเดี๋ยวต้องฝังเข็มห้ามเลือดด้วย ถอดเสื้อผ้าออกจะได้สะดวกกว่า
หลินฮวากับป้าเจียไม่รีรอ ต่างเข้าประคองเฉินชูอวิ๋นที่อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติคนละด้าน ก่อนช่วยกันถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้สติของเฉินชูอวิ๋นเริ่มเลือนราง ร่างกายเย็นเฉียบ รู้สึกราวกับตัวเองล่องลอยอยู่ เสียงคนรอบข้างฟังดูห่างไกล เลือดจากร่างกายท่อนล่างไหลออกมามาก อุณหภูมิในร่างค่อย ๆ ลดลง เธอรู้สึกว่าตัวเองคงไม่ไหวแล้ว
เฉินชูอวิ๋นมองแม่ที่อยู่ข้างกาย น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตอนนี้เธอรู้สึกเพียงว่าตัวเองทำให้พ่อแม่และลูกที่เพิ่งคลอดต้องผิดหวัง
ถ้าครั้งนี้เธอผ่านไปไม่ได้ แล้วลูกจะทำอย่างไร เธอเกลียดตัวเองที่แต่งเข้าตระกูลหวัง...
คิดถึงตรงนี้ เฉินชูอวิ๋นก็ฝืนยกมือขึ้นดึงชายเสื้อของหลินฮวา น้ำเสียงอ่อนแรงแต่หนักแน่น “แม่ หนูจะหย่ากับเขา...”
ถ้าเธอรอดไปได้ เธอจะหย่าให้ได้
พอหลินฮวาได้ยินลูกสาวพูดอย่างนั้น น้ำตาก็ไหลพรากทันที เธอสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ “ได้ ได้ ได้ แม่รับปาก แม่จะช่วยลูก ให้พี่ใหญ่กับพี่รองช่วยด้วย ยังไงก็จะทำให้ลูกหย่ากับเขาให้ได้!”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้นและเด็ดเดี่ยว
ตอนนี้เธอแทบอยากฆ่าจ้าวอวี้เหมยกับหวังเนี่ยนให้ตายเสียด้วยซ้ำ