ผู้อำนวยการเหรินเห็นสีหน้าของซ่งชิงเหอแล้ว ในใจก็รู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง สีหน้าและน้ำเสียงของเขาพลอยดูไม่เป็นธรรมชาติไปด้วย
เขาพูดว่า “ใช่ ๆ เป็นแบบนั้นแหละ ฉันนอนไม่ค่อยหลับ เสี่ยวซ่งช่วยจัดธูปช่วยสงบใจให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
น้ำเสียงอ่อนลงไปหลายส่วน ดูนอบน้อมจนเกือบจะถ่อมตัว ในใจเขาด่าผู้อาวุโสฉีไปแล้วสามสี่ห้าหกรอบ ภาพลักษณ์ผู้อำนวยการที่สร้างมาถึงกับสั่นคลอน
ซ่งชิงเหอคำนึงว่าอีกฝ่ายยังเป็นหัวหน้าของเธอ จึงไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ เพียงพยักหน้าแล้วบอกว่า “งั้นเดี๋ยวฉันเอาให้คุณสักชุดเล็ก ๆ นะคะ ต้องการอย่างอื่นอีกไหมคะ อย่างเช่นให้ฉันฝังเข็มสักสองสามครั้ง ถ้านอนไม่หลับ การฝังเข็มควบคู่กันจะได้ผลดีมากค่ะ”
ผู้อำนวยการเหรินนึกถึงเข็มเงินเล่มยาวมหึมาที่สะท้อนแสงเย็นเยียบ แผ่นหลังก็ชาวาบ รีบโบกมือรัว ๆ “ไม่ ๆ ไม่ต้องหรอก ฉันว่าธูปช่วยสงบใจก็พอแล้ว อาการนอนไม่หลับไม่ได้หนักหนาอะไร ฮ่า ๆ ๆ…”
เสียงหัวเราะเก้อเขินแต่ทรงพลัง ฟังยังไงก็ไม่เหมือนคนที่กำลังถูกอาการนอนไม่หลับรบกวน
ซ่งชิงเหอเลิกคิ้ว ก่อนเผยรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้งออกมา
“ผู้อำนวยการเหรินสีหน้าดูดีนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง แล้วขยิบตาให้เขา
ในใจผู้อำนวยการเหรินดังสัญญาณเตือนภัย เขายกมือขึ้นรีบถูหน้า “มีเหรอ ไม่มีหรอกมั้ง อาจเป็นเพราะเช้านี้ฉันขี้เกียจ เลยแอบงีบต่อที่ห้องทำงานก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ…”
เขาพลาดช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดไปเสียแล้ว เสี่ยวซ่งเป็นหมอจีนที่รู้จักดูสีหน้า ฟังเสียง ซักประวัติ และจับชีพจรนี่นา!