ผู้อาวุโสฉีมองธูปที่ผู้อำนวยการเหรินยื่นมาให้ พอนับดูแล้วก็อดทำหน้าไม่พอใจไม่ได้ “ทำไมมีแค่ 5 ดอกเอง น้อยขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะให้มาสัก 10 ดอกไม่ใช่เหรอ?!”
ดูท่าไอ้หนุ่มนี่ก็ไม่ค่อยได้เรื่องเหมือนกัน
ผู้อำนวยการเหรินกระแอมเบา ๆ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เสี่ยวซ่งเอามาให้ผมแค่ 5 ดอก”
เขาไม่บอกหรอกว่าตัวเองแอบเก็บไว้ 5 ดอก
ผู้อาวุโสฉีถอนหายใจ ก้มลงสูดกลิ่นธูปช่วยสงบใจ พลางพึมพำว่า “ไม้กฤษณา ไม้จันทน์ เมล็ดพุทราเปรี้ยว เมล็ดไป๋จื่อ เหวี่ยนจื้อ ดอกเหอฮวน... เอ๊ะ แล้วยังมีอะไรอีกนะ...”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทำธูปช่วยสงบใจ แต่ผลลัพธ์กลับไม่ค่อยดีเท่าไร ทั้งยังออกฤทธิ์ช้ากว่าการกินยาโดยตรง เขาจึงเลิกใช้วิธีรักษาแบบนี้ไป
แม้เขาจะเป็นแพทย์แผนจีนผู้เฒ่าที่มีความรู้ความสามารถในวิชาชีพสูง แต่กลับจนปัญญากับปัญหาการนอนของตัวเอง หากพูดด้วยคำอธิบายทางการแพทย์แผนปัจจุบัน ก็เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
คุณภาพการนอนของเขาแตกต่างจากคนทั่วไปมาตั้งแต่เกิด กินยามากแค่ไหนก็เปลี่ยนไม่ได้
ผู้อาวุโสฉีพึมพำกับตัวเองอยู่สองสามคำ ก่อนจะหันไปบอกผู้อำนวยการเหริน “เอาละ งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน”
คืนนี้เขาต้องรีบกลับไปลองให้ได้ ช่วงบ่ายจะใช้เวลาทั้งหมดศึกษาธูปช่วยสงบใจนี้ ต้องค้นส่วนผสมทั้งหมดข้างในให้ได้
ผู้อำนวยการเหรินมองแผ่นหลังของผู้อาวุโสฉีที่เดินฉับ ๆ จากไป แล้วไหวไหล่ ก่อนจะหันกลับไปที่ห้องทำงาน