กู้หย่วนอยู่นิ่งไม่ไหวติง ไม่คิดจะสนใจซ่งชิงหย่าเลยสักนิด
แค่คิดถึงใบหน้าหมองคล้ำหยาบกร้านของซ่งชิงหย่า เขาก็หมดอารมณ์ขึ้นมาทันที ยิ่งอีกฝ่ายยังวางแผนเล่นงานเขาอีก
“พี่หย่วนไม่ใช่ชอบที่สุดเหรอเวลาฉันใส่ชุดสีดำ” เสียงของซ่งชิงหย่าชวนให้ใจเต้น ขณะเดียวกันเธอก็เอื้อมมือปลดเสื้อคลุมสีเทาของตัวเอง เผยให้เห็นชุดพิเศษที่เธอเย็บด้วยจักรเย็บผ้าด้วยตัวเองอยู่ข้างใน
กู้หย่วนหันกลับมาอย่างหงุดหงิด แต่พอเห็นซ่งชิงหย่า เขาก็ชะงักไป ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมแขนทันที
ตอนนี้เสื้อผ้าของซ่งชิงหย่าหลุดลุ่ย เผยให้เห็นเสื้อชั้นในที่มีเนื้อขาวผ่องรำไร ใบหน้าหยาบกร้านของเธอกลับมาเนียนนุ่มขาวใส มองแล้วไม่ต่างจากคุณหนูผู้งดงามในเมืองเลยแม้แต่น้อย
“พี่หย่วน ฉันรักพี่มากนะ อยากอยู่กับพี่ไปตลอด...” ซ่งชิงหย่าพูดถ้อยคำหวานหูไม่ต่างจากก่อนหน้านี้
น้ำเสียงเย้ายวนอย่างยิ่ง
ค่ำคืนนี้จึงผ่านไปอย่างเร่าร้อน ขณะที่กู้หย่วนกำลังเคลิบเคลิ้ม ซ่งชิงหย่าก็เอ่ยถึงจุดประสงค์ของตัวเอง
“พี่หย่วน ฉันอยากไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือกับพี่ได้ไหม...” ซ่งชิงหย่ามองเขาด้วยแววตาหวานซึ้ง น้ำเสียงออดอ้อน
กู้หย่วนตื่นเต้นจนแทบฟังไม่รู้เรื่องว่าซ่งชิงหย่าพูดอะไร เอาแต่พยักหน้าไม่หยุด
พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เขาก็นึกย้อนถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วรู้สึกเสียใจ ซ่งชิงหย่าเห็นเขาเสียดาย จึงยัดเงินที่เตรียมไว้ให้เขา
“พี่หย่วน ฉันอยากอยู่กับพี่จริง ๆ น้ำแกงไก่นั่นฉันทำเองก็จริง แต่แม่ฉันเป็นคนใส่ลงในกระติกเก็บความร้อน ฉันสาบานว่าไม่ได้ใส่ยาอะไรลงไปจริง ๆ พี่ต้องเชื่อฉันนะ พี่หย่วน ฉันรักพี่จริง ๆ นะ” พูดจบซ่งชิงหย่าก็คว้ามือกู้หย่วนไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความวิงวอน