น้ำแกงไก่เป็นของเหลือจากเมื่อคืน คนในตระกูลซ่งแบ่งเนื้อไก่กินกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงน้ำแกงก้นหม้อเล็กน้อย แช่เย็นไว้ในโอ่ง ตั้งใจจะเอามาต้มเส้นกินเป็นมื้อเช้าวันรุ่งขึ้น ใครจะรู้ว่าพอตื่นเช้ามากลับพบว่าน้ำแกงที่เหลือเริ่มบูดเสียแล้ว
ช่วงสาย ซ่งชิงหย่าได้ยินว่าซ่งชิงเหอกลับจากโรงพยาบาลแล้ว ก็เกิดความคิดพิเรนทร์อยากเอาน้ำแกงบูดมาส่งให้ทันที
ไม่รู้เพราะอะไร เธอมักรู้สึกว่าการที่หยกของตัวเองหายไปเกี่ยวข้องกับซ่งชิงเหอ แต่เมื่อวานอีกฝ่ายเพิ่งคลอดลูกที่โรงพยาบาล มองอย่างไรก็เป็นคนที่น่าสงสัยน้อยที่สุด
ซ่งชิงหย่ายังคงตัดสินใจว่าจะมาดูให้เห็นกับตา เมื่อคืนเธอเอาแต่กังวลเรื่องนี้จนนอนไม่ค่อยหลับ อารมณ์จึงไม่ดีเอาเสียเลย พอตื่นเช้ามาส่องกระจกก็รู้สึกว่าผิวหมองคล้ำลงเพราะอดนอน
ซุนเฟิ่งรู้ว่าลูกสาวคนโปรดจะมาหาซ่งชิงเหอ ก็ปวดใจแทบแย่ อากาศร้อนขนาดนี้ หากเดินทางมาแล้วเป็นลมแดดจะทำอย่างไร เธอจึงยืนกรานว่าจะมาด้วย
ถือโอกาสเกลี้ยกล่อมให้ซ่งชิงเหอแต่งงานใหม่ด้วย จะได้หาโอกาสจัดการลูกทั้งสองคนให้เธอ
ซ่งชิงหย่าไม่ได้คัดค้านที่ซุนเฟิ่งจะมาด้วย ปกติเธอก็ชินกับการใช้แม่เป็นเครื่องมือ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอใช้ทุกคนรอบตัวเป็นเครื่องมืออยู่แล้ว
วันนี้ซ่งชิงหย่าสวมกระโปรงสีขาว ผมยาวดำขลับรวบครึ่งศีรษะ มือหนึ่งกางร่มไว้ ผิวขาวผ่องโดดเด่นท่ามกลางแสงแดด เส้นผมที่ทิ้งตัวลงบนไหล่พลิ้วไหวไปกับลมฤดูร้อน ทำให้เธอดูงดงามผุดผ่องราวกับสาวชาวเมืองอย่างแท้จริง