ยายหวังกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่าเชื่ออยู่หลายส่วน ตอนผู้หญิงตั้งครรภ์ก็อารมณ์แปรปรวนได้จริง อีกทั้งนิสัยซื่อ ๆ อย่างซ่งชิงเหอ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเจ้าชู้หลายใจ
ท้ายที่สุด หลิวซิ่วก็อ้างว่าตอนซ่งชิงเหอคลอดลูก ร่างกายสูญเสียพลังไปมาก เด็กสองคนที่คลอดออกมาก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนเด็กทั่วไป จึงเกลี้ยกล่อมให้พวกนั้นกลับไปได้
หลิวซิ่วอ้อยอิ่งอยู่ข้างนอกพักใหญ่กว่าจะเข้าห้อง ซ่งชิงเหอนอนหลับอยู่บนเตียงแล้ว ส่วนเจ้าตัวน้อยสองคนในเปลตื่นอยู่ แต่ไม่ได้งอแง ต่างคนต่างดูดกำปั้นของตัวเองอยู่
หลิวซิ่วเห็นเม็ดเหงื่อผุดพราวบนหน้าผากของซ่งชิงเหอที่หลับไปแล้ว จึงออกไปยกพัดลมไฟฟ้าเข้ามา เสียบปลั๊กแล้วหันไปทางปลายเตียง
ลมเย็นพัดผ่านห้อง อากาศอบอ้าวถูกพัดให้จางหายไป
หลิวซิ่วไม่ได้ปลุกซ่งชิงเหอขึ้นมาให้นมทันที แต่เอาเสื้อผ้ากับผ้าอ้อมที่เจ้าตัวน้อยสองคนเปลี่ยนออกไปซัก
*
ภายในอาคารสำนักงานของหน่วยทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
ลู่หวยเฉินนั่งอยู่บนรถเข็นในทางเดิน เขารออยู่หน้าประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในมือมีใบคำร้องขอปลดประจำการที่กรอกเสร็จแล้ว
ผู้การหลิวกลับมาก็เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น รูปร่างผอมซูบ ใบหน้าซีดเซียว ช่วงนี้เขาผอมลงไปมาก เห็นได้ชัดว่าบาดแผลครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อเขาไม่น้อย
ถึงอย่างนั้นแผ่นหลังของเขาก็ยังเหยียดตรง ราวกับไม่มีสิ่งใดทำให้เขายอมก้มหัวได้ ความมุ่งมั่นในดวงตาคมกริบก็ไม่เคยเลือนหาย
“ทำไมไม่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลให้ดี แล้วมาที่นี่ทำไม ก่อนหน้านี้ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้ามีธุระก็ให้คนข้างกายมาบอก หรือไม่ก็ตะโกนเรียกฉันก็ได้” ผู้การหลิวพูดเสียงเข้ม เขาเป็นห่วงลู่หวยเฉินมาก