“สหายอู๋ ฉันจะไปตามเขามาขอโทษเธอ ต่อไปจะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เธออีกแล้ว” ลู่หวยเฉินไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร พอได้ยินอู๋ลี่ลี่พูดก็ขมวดคิ้วแน่น
อู๋ลี่ลี่รีบปฏิเสธซ้ำ ๆ “ไม่ต้องให้เขามาขอโทษฉันหรอก แค่ต่อไปอย่าให้เขามาโผล่ตรงหน้าฉันอีกก็พอ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้วจริง ๆ”
หลังผ่านเรื่องครั้งนี้มา เธอก็กลัวไปเลยว่าต่อไปจะมีคนมาจีบอีก น่ากลัวเกินไปแล้ว…
ลู่หวยเฉินพยักหน้า “ได้ ฉันจะพูดกับเขาให้รู้เรื่อง”
พูดจบ เขาก็ส่งสายตาให้ซ่งชิงเหอแล้วเดินจากไป
หลังลู่หวยเฉินออกไปแล้ว อู๋ลี่ลี่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้เล็กน้อย “ผู้กองลู่โผล่มาจากไหนเนี่ย”
เธอมองซ่งชิงเหออย่างสงสัย หรือเมื่อกี้ผู้กองลู่กับอาจารย์อยู่ในห้องเดียวกันนะ?
ซ่งชิงเหอแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาของอู๋ลี่ลี่ เธอยักไหล่ “ยังเหลือเวลาอีกพักกว่าจะเลิกงาน ฉันสอนเรื่องจุดฝังเข็มให้เธอดีไหม?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเสนอตัวสอน อู๋ลี่ลี่จึงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ไม่เศร้า ไม่โกรธอีกแล้ว เธอลุกจากม้านั่งตัวเล็กทันควัน
“โจวหมิง โจวหมิง รีบออกมาเร็ว อาจารย์จะสอนเรื่องจุดฝังเข็มให้พวกเราแล้ว!”
อู๋ลี่ลี่ลากซ่งชิงเหอไปที่ห้องทำงาน ส่วนโจวหมิงที่กำลังขลุกอยู่กับสมุนไพรในห้องตรวจรักษาก็วิ่งปราดมาหาทั้งสองคน
ทั้งสามเข้าไปในห้องทำงาน ซ่งชิงเหอก็เริ่มสอนบทเรียนของวันนี้
อู๋ลี่ลี่กับโจวหมิงคุ้นเคยกับจุดฝังเข็มบนร่างกายมนุษย์ดี ทั้งคู่เรียนจบแพทย์แผนจีนและท่องจำตำแหน่งจุดฝังเข็มได้ขึ้นใจ แต่สิ่งที่ซ่งชิงเหอสอนกลับแตกต่างออกไป จุดฝังเข็มแต่ละจุดที่เธอพูดถึงล้วนต่างจากความรู้ในวิทยาลัยแพทย์อย่างมาก