ซ่งชิงเหอดึงเสื้อบุนวมบนตัวให้เข้าที่ ก่อนยิ้มให้ลู่หวยเฉิน “คุณว่าเสื้อตัวนี้ฉันใส่แล้วเป็นยังไงบ้าง?”
อากาศเริ่มหนาวแล้ว ตอนเช้าสวมเสื้อบุนวมได้พอดี อากาศทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเร็วกว่าที่อื่นอยู่หน่อย
ลู่หวยเฉินมองคนตรงหน้า เสื้อบุนวมสีม่วงอ่อนยิ่งขับผิวให้ดูสว่าง ทั้งที่ผิวของซ่งชิงเหอก็ขาวเนียนผ่องใสอยู่แล้ว ยิ่งทำให้เธอดูราวกับสาวแรกรุ่น
ชั่วขณะนั้นเขากลับรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอขึ้นมา
“สวย สวยมาก” ลู่หวยเฉินคิดเล็กคิดน้อยอยู่ในใจ ทั้งดีใจและรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร
ก่อนจะตกหลุมรักชิงเหอ เขาไม่เคยใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเอง แม้จะมีผู้หญิงหลายคนแสดงความรู้สึกดี ๆ ต่อเขา และเขาก็รู้ว่าตัวเองดูดีกว่าผู้ชายคนอื่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดว่านั่นเป็นเรื่องสำคัญ ถึงขั้นรู้สึกว่าคนที่สนใจแต่รูปลักษณ์ภายนอกมากเกินไปจะมองข้ามความสามารถและตัวตนของเขา
เวลามีผู้หญิงเข้าหา เขายังคิดเลยว่าถ้าตัวเองหน้าตาเหมือนเถี่ยหนิวในกองทหารก็คงดี แบบนั้นคงมีแต่ผู้บังคับบัญชาที่เห็นความสำคัญของเขา
แต่ตอนนี้เขามีชิงเหอแล้ว จากใจจริงเขารู้สึกว่าชิงเหอเก่งเกินไป ทั้งสวยทั้งมีความสามารถ จนทำให้เขารู้สึกอยู่บ่อย ๆ ว่าตัวเองยังดีไม่พอ
อย่างตอนนี้ ทั้งที่ควรจะดีใจแท้ ๆ เขากลับรู้สึกไม่มั่นคง คนตรงหน้าดูไม่สมจริงเกินไป ราวกับเป็นเพียงความฝัน
บางคนยิ่งรู้สึกมีความสุข ก็ยิ่งกลัวว่าความสุขนั้นจะแหลกสลาย
ซ่งชิงเหอไม่ทันสังเกตความคิดของลู่หวยเฉิน เธอก้าวเข้าไปกอดเอวสอบของเขาอย่างเปิดเผย แล้วแถมลูบกล้ามท้องของอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง