เธอก็ว่าแล้ว คนพิการก็ยังได้เหมือนกัน!
หลิวซิ่วรีบดึงป้าเจิ้งไว้ “เบาเสียงหน่อย อย่าให้หวยเฉินได้ยินเชียว!”
ป้าเจิ้งพยักหน้ารัว ๆ ก่อนใช้ไหล่สะกิดหลิวซิ่ว แล้วขยิบตาพูดหยอก “ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ ตอนแรกเธอยังไม่เชื่อเลย ชิงเหอกับคุณลู่เป็นคนดีขนาดนั้น แถมยังเหมาะสมกันมาก เธอไม่ต้องกังวลหรอก”
หลิวซิ่วพยักหน้า รอยย่นบนใบหน้าคลายลงไม่น้อย เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “ฉันก็แค่เป็นห่วงนี่นา ยังไงเด็กสองคนก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ใครได้ยินเข้าคงไม่มีใครเชื่อหรอก แต่ตอนนี้พวกเขาแอบทำอะไรกันลับ ๆ ล่อ ๆ ฉันก็เลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”
เรื่องหวาน ๆ ของสามีภรรยาคู่นี้ เธอไม่เข้าไปยุ่งหรอก
ป้าเจิ้งหัวเราะคิกคัก คนที่ผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วย่อมเข้าใจดี
“ฉันบอกแล้วไงว่า ต่อให้ผู้กองลู่นั่งรถเข็น เขาก็ต้องมีวิธีของเขาอยู่แล้ว เป็นความสนุกอีกแบบหนึ่งน่ะ” เธอขยิบตาให้หลิวซิ่ว
หลิวซิ่วรีบเอามือปิดปากอีกฝ่ายไว้ อย่าให้หนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยได้ยินเข้าเชียว
ตอนซ่งชิงเหอตื่นขึ้นมา ที่บ้านก็เตรียมกินมื้อกลางวันกันแล้ว เธอลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ที่จริงเธอตื่นตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน แต่เมื่อคืนเหนื่อยหนักเกินไป จนเอวปวดเมื่อยและขาก็เจ็บนิดหน่อย
พอตื่น เธอก็เข้าไปแช่น้ำในพื้นที่มิติครู่หนึ่ง ความไม่สบายตัวหายไปจนหมดหลังแช่ธารน้ำวิเศษ
“ชิงเหอ มากินข้าวเร็ว วันนี้แม่ตุ๋นซี่โครงไว้ให้ ลองชิมดูว่าอร่อยไหม” หลิวซิ่วเรียกเธอไปกินข้าวที่ห้องโถงกลาง
ลู่หวยเฉินกำลังอุ้มเด็กน้อยสองคนป้อนนมอยู่ พอเห็นเธอเข้ามาก็รีบถาม “รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”