คุณหมอจ้าวพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้อาวุโสเจิง คุณซ่งเคยบอกผมว่า วิธีฝังเข็มของเธอไม่เหมือนกับที่อื่น ผมว่าเธอไม่ได้คิดร้ายอะไร
อีกอย่าง ผู้กองลู่ก็เป็นสามีของเธอ พวกเขาเป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว คุณซ่งย่อมอยากให้ขาของผู้กองลู่รักษาหายมากกว่าใคร ผมว่าเธอไม่ใช่คนเหลาะแหละหรอกครับ”
ผู้อาวุโสเจิงได้ยินแล้วก็ร่ายยาวอีกชุด “เสี่ยวจ้าว นายยังเด็ก เจอเรื่องมาน้อยกว่าฉัน ฉันรอดตายมาจากช่วงขบวนการเคลื่อนไหว เจอคนมาไม่น้อย ชาตินี้กินเกลือมากกว่าที่นายกินข้าวเสียอีก
ฟังนายพูดถึงคุณซ่งแล้ว ฉันก็รู้สึกว่าเธอไว้ใจไม่ได้ ยังกล้าพูดจาใหญ่โตว่าจะซ่อมแซมเส้นประสาทที่ขา เรื่องที่ยอดแพทย์ทั่วโลกยังทำไม่ได้ เด็กสาวผมเหลืองคนหนึ่งจะมีความสามารถขนาดนั้นจริงหรือ?
ฉันยังได้ยินมาว่าเธอกำลังทำยาหอม แถมยังเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ไม่แน่ว่าเธออาจอยากอาศัยพวกเราขายของให้ก็ได้ คนเราน่ะซับซ้อนจะตาย นายดูไม่ออกหรอก...”
คุณหมอจ้าว: …
หน้าแดงก่ำ อยากต่อยคน
ผู้อำนวยการเหรินเห็นคุณหมอจ้าวโกรธจนหน้าแดง ก็รีบเอ่ยห้ามทัพ “พอเถอะ พูดกันน้อย ๆ หน่อย ถ้าคุณซ่งจะฝังเข็มวันนั้น พวกเราก็ไปดูกัน ช่วยกันเฝ้าดูด้วย จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดคิด”
คำพูดฟังดูอ้อมค้อม
ตอนนี้โรงพยาบาลทหารต้องพึ่งผู้อาวุโสเจิงเป็นหลักให้แผนกแพทย์จีนดำเนินต่อไปได้ เขาก็รู้ว่าความรู้ด้านแพทย์จีนของอีกฝ่ายไม่ได้ดีเด่อะไร ไม่อย่างนั้นตอนนั้นคงหนีไม่พ้นแล้ว ใครใช้ให้ตอนนี้แผนกแพทย์จีนไม่มีคนอื่นให้พึ่งกันล่ะ