“แค่ก ๆ เอ่อ แม่แค่มาดูหนูน่ะ รู้สึกยังไงบ้าง? ถ้าไม่เป็นไรก็รีบลุกขึ้นมาเถอะ แม่ออกไปก่อนนะ น้ำบนเตาในครัวยังตั้งอยู่เลย” หลิวซิ่วพูดพลางเดินออกไป
ทำท่าราวกับยุ่งมาก
ลู่หวยเฉินดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ขึ้นมา แล้วขยับพลิกตัวเล็กน้อย มองซ่งชิงเหออย่างกระอักกระอ่วน
“แม่เป็นห่วงสุขภาพของคุณ กลัวว่าขาจะมีปัญหาเลยเข้ามาดู เมื่อคืนคุณรู้สึกยังไงบ้าง?” ซ่งชิงเหอมาหยุดข้างเตียงของลู่หวยเฉิน พลางสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด
ดูแล้วจิตใจยังแจ่มใสไม่ต่างจากก่อนหน้านี้ เพียงแต่ลำคอแดงนิดหน่อย
เธอคิดพลางโน้มตัวลง ยื่นมือจะไปแตะหน้าผากของอีกฝ่าย แต่เขากลับหลบ
“ฉันเห็นคอคุณแดงนิดหน่อย เลยอยากดูว่าคุณมีไข้หรือเปล่า” ซ่งชิงเหอไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน กลับอธิบายออกไป
ทั้งสองยังไม่สนิทกัน และเมื่อครู่เธอก็ทำอะไรบุ่มบ่ามไปจริง ๆ
สายตาของลู่หวยเฉินจับอยู่ที่เตียง สีหน้าเจือความไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “ผมไม่เป็นไร อากาศอาจจะร้อนไปหน่อย เดี๋ยวผมแต่งตัวเสร็จแล้วจะออกไปเล่าเรื่องเมื่อคืนให้คุณกับแม่ฟัง”
ซ่งชิงเหอรู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของลู่หวยเฉิน แต่ก็ยังพยักหน้า “ได้ งั้นฉันออกไปรอคุณนะ”
พูดจบ เธอมองสีหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป
ลู่หวยเฉินมองแผ่นหลังของซ่งชิงเหอที่เดินจากไป ถึงค่อยถอนหายใจยาว เมื่อครู่น่าอึดอัดเกินไปจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกละอายกับปฏิกิริยาตอนเช้าของตัวเองขนาดนี้