“หนู จะให้ป้าหาคนไปส่งกลับไหม?” หัวหน้าหวังอดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวเธอต้องถือเงินก้อนโตกลับไปคนเดียว จึงเสนอตัวช่วยด้วยความมีน้ำใจ
ซ่งชิงเหอส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ป้าหวัง หนูปั่นจักรยานกลับบ้านเองได้ ป้าข้างบ้านจะไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนหนู วันนี้ก็รบกวนป้ามากแล้วค่ะ”
“ได้ ๆ งั้นระวังตัวให้ดีนะ ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มาหาป้าได้เลย ถ้าป้าช่วยได้ ป้าช่วยแน่นอน” หัวหน้าหวังเป็นคนใจดี เดินไปพลางหันกลับมามองเธออยู่หลายครั้ง
หลังหัวหน้าหวังไปแล้ว ซ่งชิงเหอก็ปั่นจักรยานไปยังตรอกเปลี่ยวที่ไม่มีคน ก่อนจะเก็บเงินทั้งหมดที่มีติดตัวเข้าไปในพื้นที่มิติ จะได้หยิบออกมาใช้เมื่อไรก็ได้
จากนั้นเธอก็มุ่งหน้าไปสหกรณ์ค้าส่ง เห็นอะไรก็แทบจะซื้อหมด ทั้งข้าวสาร แป้งขาว บะหมี่เส้นแห้ง น้ำมันพืช น้ำตาลทราย น้ำตาลกรวด น้ำตาลทรายแดง ซีอิ๊วข้น ผงชูรส และเครื่องเทศอย่างโป๊ยกั๊กกับอบเชย
ยังมีอาหารกระป๋องสารพัด ทั้งลูกพีช ส้ม และเนื้อกระป๋องสำหรับมื้อกลางวัน เธอซื้อหมด นมผง เครื่องดื่มมอลต์อินสแตนต์ พุทราจีน วอลนัต เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะสารพัดชนิด
ผ้าฝ้ายเนื้อหนา ผ้าสำหรับชุดทำงาน เส้นด้ายขนแกะ เสื้อคลุมทหาร รองเท้ายาง รองเท้าบุนวม
สบู่ สบู่หอม ผงซักฟอก ยาสีฟัน ครีมบำรุงผิว ยางรัดผม กระดาษชำระ สมุดแบบฝึกหัด ปากกาหมึกซึมและหมึก
เมล็ดพันธุ์กับเครื่องมือการเกษตรสารพัดอย่าง เธอก็ซื้อมาอย่างละนิด รวมถึงขนมกับช็อกโกแลตจากเซี่ยงไฮ้ บุหรี่และเหล้า บุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมิน เหมาไถ ผ้าพันคอ ถุงน่องไนลอน แม้แต่ไพ่ หนังสือภาพเล่าเรื่อง และฮาร์โมนิกาก็ซื้อมา