จ้าวหงได้ยินหลี่เฉียงพูดเช่นนั้น ก็เหลือบมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะบอกว่า “อย่าไปหลงกลหมอซ่งเชียวล่ะ เธอแค่ดูเหมือนเป็นคนใจดี แต่จริง ๆ ใจดำมาก”
พูดจบ เธอก็มองลูกชายคนโตของตัวเองอีกครั้ง “เสี่ยวเทียน แกก็เหมือนกัน ได้ยินไหม อย่าไปข้องเกี่ยวกับหมอซ่งเด็ดขาด ผู้หญิงแบบนั้นแกเอาไม่อยู่หรอก แม่รู้จักคนประเภทนี้ดี ระวังจะถูกสูบจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!”
ปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจก็ยังไม่ค่อยมั่นใจ
ซ่งชิงเหอเป็นจิ้งจอกสาวที่เก่งเรื่องยั่วยวนคนเหลือเกิน จ้าวหงรู้ดี ผู้หญิงแบบนั้นไม่ควรออกมาให้ใครเห็นหน้า ทำเอาคนรอบข้างหวาดหวั่นกันไปหมด
เธอไม่เชื่อหรอกว่าพวกเมียสาวกับพวกแม่บ้านในเขตบ้านพักครอบครัวทหารจะไม่หมั่นไส้ซ่งชิงเหอ ไม่แน่ว่าตำแหน่งหมอของเธออาจได้มาด้วยวิธีสกปรกก็ได้...
ความคิดของจ้าวหงที่มีต่อซ่งชิงเหอยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ
เฉาเทียนกลับไม่เห็นว่ามีอะไร เขาพึมพำว่า “ดูแล้วก็ไม่เห็นใจดำเลยนี่”
สวยขนาดนั้น จะใจดำได้ยังไงกัน
หลี่เฉียงก็พยักหน้าตาม เขาคิดว่าที่เสี่ยวเทียนพูดมีเหตุผลมาก หมอซ่งดูยังไงก็เป็นคนจิตใจดี ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม หน้าตาก็สวย แถมยังเก่งอีก...
เวลาคนเรายังมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ภาพที่เห็นก็ชวนให้คิดเข้าข้าง แต่เมื่อความฝันพังทลาย ความหวังทั้งหมดก็จะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งร้าย
จ้าวหงถลึงตาใส่หลี่เฉียง เธอรู้สึกว่าลูกสาวตัวเองแต่งกับผู้ชายคนนี้ช่างเสียเปรียบจริง ๆ เขาทั้งกินทั้งเอา แล้วยังโลภไม่รู้จักพออีก ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้ซ่งชิงเหอชดใช้เงิน เธอคงไม่พาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลหรอก