ซ่งชิงหย่าได้ยินจ้าวหงพูดแบบนั้น ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว
จ้าวหงเห็นเธอถอยก็ขยับตามไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ซ่งชิงหย่าถามอย่างตื่นกลัว “คะ...คุณจะทำอะไร?”
เธอยกมือขึ้นกุมขอบเอวกางเกงของตัวเองไว้ ด้านในมีการเย็บกระเป๋าเล็ก ๆ ซ่อนไว้โดยเฉพาะ ในนั้นมีเงิน...
จ้าวหงกระแอมเบา ๆ “สหาย ในเมื่อเป้าหมายของเราตรงกัน งั้นให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม ยังไงซ่งชิงเหอก็ต้องชดใช้เงินให้ฉันอยู่แล้ว พอเธอจ่ายเงินมา ฉันจะรีบคืนให้ทันที เธอว่าไง?”
ทั่วทั้งเขตทหาร ถ้าเจิ้งเสี่ยวชุ่ยไม่ยอมออกเงินให้เธอ ก็แทบไม่มีใครยอมให้เงินแล้ว ตอนนี้มีคนโง่ให้หลอกโผล่มาถึงที่ เธอต้องเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายให้ได้
หลายปีมานี้ครอบครัวจ้าวหงเกาะตระกูลจูคอยสูบเลือดสูบเนื้อจนเคยตัวกับการไม่ต้องลงแรงแล้วได้ของมาฟรี ๆ พอเจิ้งเสี่ยวชุ่ยไม่ยอมให้พวกเธอสูบเลือดอีก ก็ต้องหาทางอื่นแล้ว
ซ่งชิงหย่าไม่ได้โง่ เธอไม่ยอมควักเงินให้จ้าวหงแน่ จึงรีบปฏิเสธ “คุณป้าลองไปคิดหาวิธีอื่นดูเถอะค่ะ จริง ๆ แล้วฉันก็มีเงินไม่มาก ต้องเก็บไว้กินข้าวด้วย...”
“เธอก็เบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้นี่ เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลทหารไม่ใช่เหรอ? เป็นหมออยู่ที่นั่น แถมยังเก่งขนาดนั้น จะเบิกเงินเดือนล่วงหน้าก็คงง่ายมากใช่ไหมล่ะ
ไม่เหมือนคนชนบทอย่างฉัน ในมือไม่มีเงินก็คือไม่มีเงินจริง ๆ...” จ้าวหงพูดพลางทำเสียงอ่อนลง
ความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นที่ซ่งชิงหย่าไม่ได้สัมผัสมานาน ในที่สุดก็ได้กลับมารู้สึกขึ้นมานิดหน่อยเพราะจ้าวหง ทำให้เธออดดีใจไม่ได้