ซ่งชิงหย่า: ……
ทำไมต้องมองเธอด้วยสายตาเหมือนจะมากินฟรีเอาของฟรีแบบนั้นด้วย ถ้าเธอไม่ขาดเงินจริง ๆ เธอก็คงไม่ทำแบบนี้หรอก
“กรอกข้อมูลเองนะ กรอกเสร็จแล้วค่อยเรียกคนไข้มาตรวจ” พยาบาลส่งสายตาดูถูกให้ซ่งชิงหย่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปทำงานของตัวเอง
ซ่งชิงหย่าถูกดูถูกก็ไม่สะทกสะท้าน เธอเจอทั้งคำเยาะเย้ยและสายตาดูแคลนแบบนี้มาจนชิน จนสามารถปิดกั้นมันได้สนิท
หลังกรอกข้อมูลเสร็จ เธอก็ไปยืนรอจ้าวหงกับคนอื่น ๆ ที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล แทบอยากให้หลี่เฉียงเหาะมาถึงเดี๋ยวนี้ จะได้ตรวจให้เสร็จ แล้วเอารายงานผลตรวจไปให้ซ่งชิงเหอส่งสุนัขคืนมา
แค่คิดถึงภาพตอนนั้น เธอก็ตื่นเต้นจนเลือดพลุ่งพล่าน วันนี้เธอจะต้องทำให้ซ่งชิงเหอขายหน้าต่อหน้าทุกคนให้ได้!
ซ่งชิงหย่าจินตนาการไปต่าง ๆ นานาในหัว เดินวนไปมาอย่างตื่นเต้น จากหน้าประตูโรงพยาบาลทหารไปถึงด้านนอก สายตาคอยมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า “ทำไมยังไม่มาอีก ทำไมยังไม่มาอีก”
จนกระทั่งความตื่นเต้นในใจจางหายไป เธอเดินวนอยู่หน้าประตูไม่รู้กี่รอบ ก้าวเดินที่เคยกระฉับกระเฉงก็เปลี่ยนเป็นหงุดหงิด ในที่สุดจึงเห็นจ้าวหงประคองหลี่เฉียงเดินมาทางนี้
เดิมทีเฉาเทียนควรเป็นคนประคองหลี่เฉียง แต่ใครจะรู้ว่าหลี่เฉียงอดใจไม่ไหว ทิ้งน้ำหนักใส่เฉาเทียนกลางทางจนอีกฝ่ายล้มโครมลงไปในคูข้างทาง
หลี่เฉียงไม่ได้ตกลงไปด้วย แต่ตัวห้อยอยู่ริมคู สภาพหลังล้มก็ไม่เบา โดยเฉพาะขาข้างที่ถูกสุนัขกัด ยิ่งรู้สึกเจ็บกว่าเดิม...