ภายในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
วันนี้ซ่งชิงเหอไม่ได้ไปร้านยา แต่อยู่บ้านกับหนิงหนิงน้อยและซือฉีน้อย หลิวซิ่วออกไปซื้อผัก ส่วนเธอสอนเด็กน้อยทั้งสองพูดอยู่ในห้อง
ช่วงนี้เจ้าตัวเล็กทั้งสองเริ่มทำท่าจะพูดแล้ว แถมยังเข้าใจคำพูดของผู้ใหญ่ได้ดี ถวนถวนกับหยวนหยวนนอนแผ่สี่ขาอยู่ข้าง ๆ
เจ้าหมาสองตัวนี้เพิ่งถูกสลับออกมา ขนเป็นมันเงา ดวงตากลมใสเปล่งประกาย ดูฉลาดและแสนรู้
ช่วงนี้เธอเข้าไปในพื้นที่มิติไม่บ่อยนัก โดยมากเข้าไปแต่ละครั้งก็จะสลับหมาออกมาหนึ่งตัว ตอนนี้ลูกหมาทั้งสี่ตัวคุ้นเคยกับวิธีนี้ของเธอแล้ว แถมยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพียงแต่บางครั้งระยะเวลาที่ต้องสลับตัวนานไม่เท่ากัน พวกมันก็จะงอแงขึ้นมาบ้าง
พอพวกมันเริ่มโมโห เธอปลอบอยู่สักพักก็หายแล้ว
หลิวซิ่วปั่นจักรยานกลับมาจากสหกรณ์บริการพร้อมผักที่ซื้อมา และยังนำข่าวหนึ่งกลับมาด้วย
“ชิงเหอ ฉันได้ยินว่าต้ายาที่บ้านหวังเอ้อร์ฮวาเกิดเรื่อง เหมือนจะถูกตีหรืออะไรสักอย่าง พวกเรารีบไปดูกันเถอะ เด็กคนนั้นน่าสงสารจริง ๆ” หลิวซิ่วเอาผักที่ซื้อมาไปวางไว้ในครัว ก่อนจะเรียกซ่งชิงเหอให้รีบออกไปด้วยกัน
สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความร้อนใจ เรื่องที่หวังเอ้อร์ฮวาทำครั้งก่อนหลิวซิ่วยังจำได้จนถึงตอนนี้ เด็กอย่างต้ายาต้องลำบากมามากเหลือเกิน เมื่อครู่ระหว่างทางกลับ เธอได้ยินว่าต้ายาถูกยายแก่ใจร้ายคนนั้นตี ก็เจ็บใจแทบทนไม่ไหว
ซ่งชิงเหอเองก็สงสารเรื่องที่ต้ายาต้องเผชิญ จึงรีบอุ้มเด็กคนละคนกับหลิวซิ่ว แล้วมุ่งหน้าไปบ้านหวังเอ้อร์ฮวาทันที