“ยายแก่ใจดำคนนี้ ยังมีหัวใจอยู่หรือเปล่า! คนทั้งบ้านของคุณย้ายมาอยู่เขตบ้านพักครอบครัวทหารกันหมดแล้ว ยังจะให้ต้ายากลับบ้านเกิดไปรักษาตัวอีก อยากให้เธอตายก็บอกมาตรง ๆ สิ!” ป้าเจิ้งก้าวฉับ ๆ เข้ามาในลานบ้าน ชี้หน้าคุณยายอู๋แล้วด่ากราด
คุณยายอู๋ก็ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ เธออ้าปากด่ากลับทันที “ฉันอบรมสั่งสอนหลานสาว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก! อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันจะส่งต้ายากลับไปก็ไม่ให้แกดูแลหรอก อย่าคิดว่าลูกสะใภ้แกมีลูกไม่ได้ แล้วจะเอาต้ายาไปเป็นหลานตัวเองได้ ของที่แกทำให้เธอกินทุกวันน่ะ เอาไปให้หมากินเถอะ!”
ประโยคสุดท้ายเธอตะโกนออกมาเต็มเสียง เพราะเธอขัดหูขัดตาที่เห็นเจิ้งเสี่ยวชุ่ยคอยแวะมาหาต้ายาทุกวันมานานแล้ว
พอเสียงเห่าตะโกนดังขึ้น ถวนถวนกับหยวนหยวนที่ตามซ่งชิงเหออยู่ก็พุ่งเข้าไปเห่าใส่คุณยายอู๋ทันที “โฮ่ง ๆ ๆ!”
คุณยายอู๋ที่กำลังเดือดดาลสะดุ้งตกใจ เกือบหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น
ป้าเจิ้งถลึงตาใส่คุณยายอู๋อย่างดุดัน ก่อนหันไปพูดกับตัวแทนเฉินว่า “ต้ายาไม่มีทางขโมยเงิน ฉันรับรองให้เธอได้”
ต้ายาเป็นเด็กดีขนาดนี้ จะขโมยเงินได้ยังไง ไม่แน่ว่าคนตระกูลเผิงอาจใส่ร้ายเธอเพื่อจะได้ไล่เธอไปก็ได้
“แกมีสิทธิ์อะไรมารับรอง พวกเราเป็นญาติแท้ ๆ ของต้ายายังไม่ได้พูดเลย จะถึงคิวแกได้ยังไง!” หวังเอ้อร์ฮวากระโดดออกมาตำหนิป้าเจิ้ง
เจิ้งเสี่ยวชุ่ยก็เป็นแบบนี้แหละ ทำอย่างกับต้ายาเป็นลูกของตัวเอง หน้าด้านจริง ๆ! ลูกสะใภ้ตัวเองมีลูกไม่ได้ ก็เที่ยวไปฉุดลูกคนอื่นมาเลี้ยง แถมพากลับบ้านเกิดก็ไม่ยอม