ในป่ามีหลุมพรางที่มองไม่เห็นอยู่มากมาย ต้องคอยหลบหลีกอย่างระมัดระวัง
ลู่หวยเฉินพาลูกทีมอ้อมแนวทุ่นระเบิดไปยังชายหาดอย่างระมัดระวัง แต่เมื่อเหลือระยะทางไม่ถึง 20 เมตรก็จะพ้นชายป่า คนที่เดินอยู่ข้างเขาก็พลันล้มลง
“เสี่ยวเอ้อร์ เสี่ยวเอ้อร์!” ลูกทีมคนอื่นรีบกรูกันเข้าไป ส่วนคนที่เหลือยกปืนขึ้นระวังภัยรอบด้าน
ลู่หวยเฉินเข้าไปตรวจดูอาการ ทหารในทีมที่มีความรู้ด้านการแพทย์รีบตรวจเบื้องต้นแล้วรายงาน “ผู้บังคับกองพันลู่ ดูจากอาการเบื้องต้นไม่น่าใช่อาวุธที่ทำให้บาดเจ็บ ตอนนี้ยังไม่พบรอยแผล อาจเป็นแมลงมีพิษหรืออะไรทำนองนั้นครับ”
พูดจบ เขาก็หยิบผงห่อเล็ก ๆ จากอกเสื้อแล้วโปรยไปรอบบริเวณ เป็นผงไล่แมลงที่เขาไปรับมาจากโรงพยาบาลทหาร ทุกครั้งที่ออกปฏิบัติภารกิจจะพกติดตัวมาบ้างเสมอ
ได้ผลอยู่บ้าง แต่ไม่มากนัก ถึงอย่างไรก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ลู่หวยเฉินย่อตัวลงตรวจดูอาการของเสี่ยวเอ้อร์ ริมฝีปากคล้ำม่วง มือเท้าก็เริ่มซีด ดูแล้วมีอาการถูกพิษจริง ๆ
เขากวาดตามองรอบด้าน ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าใครรู้สึกไม่สบายตรงไหน ให้รายงานทันที”
ยังระบุไม่ได้ว่าปัญหาเกิดจากตรงไหน
“รับทราบ!”
“ดูสิ หมอกลงแล้ว...” ทหารหนุ่มที่กำลังระวังภัยอยู่ใกล้ ๆ หลายคนร้องขึ้นด้วยความตกใจ
ทุกคนหันไปมองตามทิศทางที่ทหารหนุ่มชี้
เห็นเพียงกลุ่มหมอกลอยเข้ามาจากที่ไม่ไกล หมอกนั้นดูแปลกประหลาด ไม่เหมือนหมอกสีขาวขุ่นทั่วไป แต่เป็นสีเทาดำ มองแล้วให้ความรู้สึกว่าไม่ใช่สิ่งดีแน่ ๆ