“กั๋วจิ้ง ฉันอยากคุยกับคุณหน่อย” เฉาเหมยที่ยืนอยู่นอกประตูหน้าซีดเผือด ดูน่าสงสารจับใจ
เธอรู้ดีว่าจู๋กั๋วจิ้งชอบผู้หญิงแบบไหน ผู้ชายก็สนใจอยู่แค่เรื่องบนเตียงไม่ใช่หรือไง?
โจวกั๋วจิ้งเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้เฉาเหมยเข้ามาในห้อง
“กั๋วจิ้ง เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมานานแล้วนะ” ดวงตาของเฉาเหมยแดงเรื่อ น้ำเสียงแฝงความน้อยใจอยู่บ้าง
โจวกั๋วจิ้งเหลือบมองคอเสื้อที่เผยอออกเล็กน้อยของเฉาเหมย ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “สุขภาพคุณไม่ค่อยดีมาตลอด”
ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นเฉาเทียนยังไม่จากไป เฉาเหมยก็เย็นชากับเขาเสียเหลือเกิน ร้อนอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ เขาเองก็รู้สึกว่าไม่มีความหมาย
เมื่อความรู้สึกในใจเย็นลง เขาก็คิดว่าการที่ต้าหยามาอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน ต่อให้ภายหลังเฉาเหมยตั้งครรภ์ได้ อายุของเธอก็ไม่เหมือนตอนเป็นสาวแล้ว แถมสุขภาพยังไม่ดี ทั้งการตั้งครรภ์และคลอดลูกก็เสี่ยงเกิดเรื่องได้ง่าย
สู้ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ดีกว่าหรือ
หลังวางความยึดติดเรื่องอยากมีลูกลง โจวกั๋วจิ้งก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ไม่ต้องคอยคิดเรื่องนี้อยู่เรื่อย ๆ กลับกลายเป็นว่าแต่ละวันเอาแต่คิดว่าจะคุยกับต้าหยาอย่างไรบ้าง อยากรู้ว่าเด็กน้อยมีนิสัยแบบไหน
แม้ต้าหยาจะเพิ่งมาอยู่บ้านได้ไม่กี่วัน แต่เขาก็ชอบเด็กคนนี้มาก และได้สัมผัสความสุขของการมีลูกสาวตัวน้อยอยู่ข้างกาย
เฉาเหมยได้ยินโจวกั๋วจิ้งพูดแบบนั้นก็เม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อแม่เอาไม้ส่งลูกกลับมาแล้ว ฉันว่าพวกเราก็ควรพยายามกันหน่อยนะ กั๋วจิ้ง ฉันคิดถึงคุณมาก...”