ซ่งชิงเหอยื่นยาทาให้ป้าเจิ้ง “เอาไปให้ลุงเถี่ยเชียวทาตรงที่ปวดเท้าได้ค่ะ ทาตอนกลางคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็ดึงออกได้เลย ที่นี่มีทั้งหมด 20 แผ่น ถ้าได้ผลค่อยมาฝังเข็มก็ได้นะคะ”
เธอยังไม่เคยเห็นขาของลุงเถี่ยเชียว แต่ยาทานี่ต้องได้ผลแน่นอน
“โอ๊ย นี่... ฉันกลับไปเอาเงินก่อน!” ป้าเจิ้งหันหลังจะกลับบ้านไปหยิบเงิน พร้อมผลักยาทาที่ซ่งชิงเหอยื่นให้คืน
ซ่งชิงเหอฉวยจังหวะยัดใส่อ้อมแขนอีกฝ่าย “ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่ลุงเถี่ยเชียวนำสมุนไพรพวกนี้มาให้ฉันก็แล้วกันค่ะ”
เธอคิดว่าคุ้มมาก
“ไม่ได้ ๆ จะรับของฟรีได้ยังไง ชิงเหอ รอฉันก่อนนะ” ป้าเจิ้งพูดจบก็วิ่งปรู๊ดออกไป
โจวจินเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองตามหลังป้าเจิ้ง ก่อนหันมายิ้มให้ซ่งชิงเหอ “พี่ชิงเหออย่าคิดมากนะคะ แม่ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ”
ผิวของโจวจินเสวี่ยเป็นสีน้ำผึ้งสุขภาพดี พอเม้มปากยิ้มก็เห็นลักยิ้มสองข้าง ดวงตาเป็นประกาย ดูเป็นสาวน้อยที่ใสซื่อและขี้อาย
หลังเรียนจบมัธยมต้น เธอก็อยู่บ้านเกิดช่วยงานไร่นามาตลอด ช่วงนั้นมีคนไม่น้อยมาทาบทามสู่ขอ แต่ป้าเจิ้งกับโจวเถี่ยเชียวต่างปฏิเสธไปหมด
ลูกชายเป็นทหาร ป้าเจิ้งจึงคิดว่าอย่างไรก็ต้องพาลูกสาวคนเล็กไปที่ค่ายทหารสักหน่อย ถ้าได้เจอคนถูกใจก็นับว่าโชคดี เผื่อจะได้แต่งกับนายทหารสักคน
ยุคนี้ใครบ้างไม่อยากเป็นแบบนั้น?
ซ่งชิงเหอมองโจวจินเสวี่ยแล้วยิ้มตาม “อืม ป้าเจิ้งเป็นคนดีมาก แล้วเธอล่ะ มีคนที่ชอบหรือยัง?”