“ฉันตามใจเธอจนเสียคนจริง ๆ!” ป้าเจิ้งถลกแขนเสื้อเดินไปที่ประตูรั้ว
พอเปิดประตูรั้วก็เปิดฉากด่ากับจ้าวหงทันที “เฉาเหมยเป็นไข้แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันไม่ได้อยู่บ้านตั้งแต่เมื่อคืน จะให้เธอเข้าบ้านได้ยังไง คำพูดไร้หัวใจแบบนี้ ต่อให้คนใจร้ายแค่ไหนก็ยังพูดไม่ออก!”
“นั่นลูกสาวเธอนะ ทำไมไม่สงสารลูกบ้าง ให้เข้าบ้านไปนอนก็ได้ หรือจะเปิดห้องในเกสต์เฮาส์ให้ หรือให้เธอนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลต่อก็ได้ เธอเห็นลูกเป็นไข้ป่วยอยู่แบบนี้แล้วยังทนดูได้ยังไง เป็นแม่คนได้ยังไง!”
ถ้าเป็นเรื่องด่ากัน ป้าเจิ้งไม่เคยกลัวใคร
พอเห็นป้าเจิ้งเดินออกมาจากลานบ้านข้าง ๆ จ้าวหงก็พูดทันทีว่า “ยังไงฉันก็ไม่สน เฉาเหมยแต่งเข้าบ้านพวกคุณแล้ว ก็เป็นคนตระกูลจูของพวกคุณ ไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านเดิม ตอนนี้เธอป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล รีบไปจ่ายค่ารักษาให้เธอเดี๋ยวนี้!”
ตอนนี้เธอไข้ขึ้นจนไม่ได้สติแล้ว ถึงขั้นต้องรีบส่งโรงพยาบาล แต่จ้าวหงกลัวต้องจ่ายเงิน จึงยังไม่ยอมพาไป
ป้าเจิ้งเท้าเอว “ทำไมฉันต้องจ่ายด้วย ฉันพูดไปแล้วว่า ถ้าเธอกับกั๋วจิ้งอยากอยู่ด้วยกันก็อยู่ต่อ ถ้าอยู่กันไม่ได้ก็หย่ากัน!”
ตอนนี้เธอไม่สนอะไรแล้ว จะทำอะไรก็ทำไป เธอไม่กลัวทั้งนั้น
จ้าวหงถูกคำพูดของป้าเจิ้งสวนจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอะไรดี
“โอ้โห เสี่ยวชุ่ย พูดได้ดี!” หลิวซิ่ววิ่งมาชูกำปั้นให้กำลังใจป้าเจิ้ง
กับคนแบบนี้ก็ต้องสวนกลับตรง ๆ ไม่อย่างนั้นก็ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง