ซ่งชิงเหอมองเด็กน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มทั้งสองคน ใจก็อ่อนยวบลงทันที เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มหนิงหนิงน้อยเบา ๆ
เธอไม่ได้เปิดโปงเด็กตัวเล็กทั้งสองที่กำลังแย่งความรักและหึงหวงกัน เด็กที่ฉลาดเกินวัยย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ แต่ในสายตาเธอแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
หนิงหนิงน้อยถูกแม่บีบแก้ม ปากเล็ก ๆ ก็ฉีกยิ้มอย่างมีความสุข รีบยื่นมือขอให้อุ้มทันที
“แม่คะ อุ้มเบบี๋หน่อย!”
พูดชัดถ้อยชัดคำ แถมยังออกเสียงได้เป๊ะมาก
หลิวซิ่วกระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น หลานสาวตัวน้อยเป็นอัจฉริยะชัด ๆ เพิ่งหัดเรียก “แม่” ได้ก็พูดคำอื่นเป็นแล้ว เธอแทบอยากอุ้มเด็กน้อยทั้งสองออกไปอวดเสียเดี๋ยวนี้
หนูน้อยอัจฉริยะ!
“ชิงเหอ รีบอุ้มหนิงหนิงเร็ว” หลิวซิ่วตื่นเต้นไปด้วย แต่ก็ยังไม่ลืมดูแลหนิงหนิงน้อย
เด็กอุตส่าห์เป็นฝ่ายขอเองแบบนี้ จะไม่อุ้มได้ยังไงล่ะ
ซ่งชิงเหอยื่นมืออุ้มหนิงหนิงน้อยเข้ามาในอ้อมแขน แล้วก็เห็นซือฉีน้อยยื่นมือมาหาเธอ ทำท่าขอให้อุ้มเหมือนกัน
ซือฉีน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ “แม่ครับ อุ้มหน่อย อุ้มหน่อย!”
หลิวซิ่วเห็นแล้วก็หัวเราะพลางดุว่า “หนูเป็นพี่ชายนะ ต้องยอมน้องสาวสิ จะมาแย่งความรักกับน้องไม่ได้”
เด็กตัวแสบคนนี้ยังเล็กก็หึงน้องสาวเสียแล้ว แบบนี้จะได้ยังไง คนเป็นพี่ชายต้องปกป้องและรักน้องสาวสิ
ลู่หวยเฉินก็สั่งสอนอย่างจริงจัง “ซือฉี ลูกเป็นพี่ชาย จะมาแย่งของพวกนี้กับน้องไม่ได้ ต่อไปลูกยังต้องอุ้มน้องด้วย ลูกเป็นลูกผู้ชายที่แข็งแกร่ง ต้องยอมน้องนะ”