หลิวซิ่วเห็นซูเสวี่ยถิงทำหน้าเคลิบเคลิ้ม รีบปกป้องเด็กน้อยทั้งสองไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “เธอคิดจะทำอะไร?!”
คงไม่ได้คิดจะขโมยเด็กหรอกนะ ก่อนหน้านี้ก็คิดไม่ซื่อกับชิงเหอ ตอนนี้ยังไม่ยอมปล่อยหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยอีก ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว
หลิวซิ่วปกป้องหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยไว้ พลางมองของเล่นฝรั่งที่ซูเสวี่ยถิงยื่นมาอย่างระแวดระวัง
ตุ๊กตาฝรั่งกับหุ่นยนต์แปลงร่างเป็นสิ่งล่อตาล่อใจเด็กเล็กอย่างร้ายกาจ ในประเทศยังหาได้ไม่บ่อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่ข้าวของขาดแคลน
เสียงเล็กใสของหนิงหนิงน้อยดังลั่น “พี่สาว! พี่สาว!”
ซือฉีน้อยก็ส่งเสียงใสแจ๋วไม่แพ้กัน “พี่สาว! พี่สาว!”
หัวใจของเด็กทั้งสองถูกพิชิตเข้าให้แล้ว เจ้าตัวเล็กผลักมือของหลิวซิ่วที่ยื่นมาปกป้องพวกเขาออก แล้วคลานตรงไปหาซูเสวี่ยถิงทันที
ดวงตากลมโตมีแต่ของเล่นเต็มไปหมด
ซูเสวี่ยถิงยิ้มแก้มปริ ยื่นตุ๊กตาฝรั่งกับหุ่นยนต์แปลงร่างให้เด็กทั้งสอง จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะ แล้วรวบเจ้าตัวเล็กที่หอมกลิ่นนมทั้งคู่เข้ามากอด
ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พูดได้กันแล้วจริง ๆ ด้วย อายุยังไม่ถึงขวบใช่ไหมเนี่ย เป็นเด็กอัจฉริยะตัวน้อยสองคนจริง ๆ!”
พูดจบก็ยังหอมแก้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนดังจุ๊บ
“โอ๊ย ปากเธอมีแต่เชื้อโรค ยังจะไปหอมเขาอีก ตัวเธอก็ไม่สะอาด อย่าทำให้เด็กป่วยนะ ลุกไปเลย ลุกไป! ไปล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!” หลิวซิ่วฉวยจังหวะอุ้มหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยที่ถือของเล่นกลับมา แถมยังใช้ก้นดันซูเสวี่ยถิงจนพ้นเบาะไปด้วย