ซ่งชิงเหอเอ่ยอย่างประหลาดใจ “พ่อของคุณเหรอ? พ่อสามีฉันน่ะเหรอ?”
เธอรู้เรื่องพ่อสามีไม่มากนัก รู้เพียงว่าเขาเป็นทหารเหมือนกัน ส่วนเรื่องอื่นไม่เคยได้ยิน มีแค่บางครั้งที่ได้ฟังแม่สามีพูดถึง
แม้แม่สามีจะพูดถึงเพียงไม่กี่คำ แต่ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพ่อสามี สีหน้าของเธอก็เศร้าหมอง ดูออกว่ารักเขามาก ซ่งชิงเหอจึงไม่กล้าถามต่อ กลัวถามมากไปแล้วอีกฝ่ายจะเสียใจ
“อืม พ่อผมเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจในตอนนั้น ส่วนคนที่ผมจับได้ในภารกิจครั้งก่อนเป็นคนให้เบาะแสเรื่องพ่อผม” ลู่หวยเฉินเล่าออกมาเพียงเล็กน้อยอย่างสำรวม
ภารกิจในตอนนั้นใหญ่โตและซับซ้อน ทั้งยังมีรายละเอียดมากมาย เกี่ยวข้องกับคนถึง 50 คน พ่อของเขาเป็นเพียงหนึ่งในนั้น และเป็นหัวหน้าหน่วยบัญชาการ
ภารกิจครั้งนั้นทำให้ทั้งกองทัพสูญเสียกำลังพลจนหมด ไม่มีใครกลับมาเลย ผู้บังคับบัญชาส่งคนไปสืบหาความจริงเรื่องนั้นอยู่ตลอด แต่ผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย
เขาได้เบาะแสมาด้วยความบังเอิญแท้ ๆ
ซ่งชิงเหอโอบลู่หวยเฉินแน่นขึ้น แล้วยังขยับเอวเล็กน้อย หวังช่วยให้อารมณ์ของเขาดีขึ้น
อารมณ์ของลู่หวยเฉินกลับมาปกติแทบจะในวินาทีเดียว เขาต้านทานคนในอ้อมแขนไม่ได้เลย
“ชิงเหอ ผมรักคุณ...”
มีเพียงเวลาแบบนี้เท่านั้นที่เขาจะปลดเปลื้องกรอบความคิดและความเขินอาย เผยความรู้สึกในใจออกมาได้ ทั้งหมดนี้เป็นผลจากการที่ซ่งชิงเหอค่อย ๆ ชี้นำ