ตัวแทนเฉินทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่ รอให้ต้าหยาโตขึ้นอีกหน่อยก็คงดีขึ้น อย่างไรเสียช่วงหลายปีนี้เธอแวะมาดูบ่อย ๆ ก็พอแล้ว
ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอก็ไม่กล้าทำอะไรเกินเลยนัก
*
อีกด้านหนึ่ง นับตั้งแต่เฉาเหมยป่วยเป็นไข้ จ้าวหง แม่แท้ ๆ ของเธอก็ไปหาเรื่องป้าเจิ้งอยู่หลายครั้ง
นอกจากจะโวยวายเรื่องเฉาเหมยเป็นไข้แล้ว ยังคิดจะฉวยโอกาสเรียกเงินจากเรื่องที่ขาของหลี่เฉียงถูกถวนถวนกับหยวนหยวนกัด แล้วแผลยังเจ็บไม่หายอีกด้วย
ป้าเจิ้งไม่ไว้หน้าจ้าวหงเลยสักนิด พออีกฝ่ายมา ก็ไล่ตะเพิดออกไป ครั้งแรกใช้ไม้กวาด ครั้งที่สองใช้ท่อนเหล็ก คนในเขตบ้านพักครอบครัวทหารเห็นจ้าวหงถูกไล่ก็ทำเป็นไม่เห็น บางคนยืนดูเรื่องสนุก แต่ก็ไม่มีใครเข้าไปห้ามตามอำเภอใจ
ป้าเจิ้งไม่ใช่คนที่ใครจะไปหาเรื่องได้ง่าย ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร หากเข้าไปช่วยโดยไม่คิดให้ดี เดี๋ยวอีกฝ่ายหันมาเกาะติดเรียกค่าเสียหายจนตัวเองเปื้อนขี้เยี่ยวไปทั้งตัว แบบนั้นต่างหากถึงจะซวย
ไม่มีใครโง่ ใครก็ไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้
จ้าวหงถูกไล่ถึงสองครั้ง แถมยังไม่มีใครช่วย สีหน้าของเธอบิดเบี้ยว จิตใจมืดมน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายลูกตากลอกไปมา ก่อนจะหันไปเล็งซ่งชิงเหอ
วันที่สาม เธอมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านซ่งชิงเหอแต่เช้าตรู่ ป้าเจิ้งกำลังล้างหม้ออยู่ข้างบ่อน้ำในลานบ้านของตัวเอง เตรียมทำของกินให้ต้าหยา
พอเห็นจ้าวหงมาอีก ป้าเจิ้งก็คว้าพลั่วที่วางอยู่ข้างมือ เตรียมพุ่งเข้าไปหา จ้าวหงเห็นท่าทางแบบนั้นก็เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะเชิดคอพูดว่า “จะทำอะไร วันนี้ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย เธอจะไล่คนก็ต้องรู้จักประมาณตัว ระวังฉันไปฟ้องตัวแทนเฉินนะ!”