พนักงานคนนั้นได้ยินหลิวซิ่วพูดเหน็บแนมตัวเองก็ไม่ได้โต้ตอบ เพียงแต่สีหน้าเย็นชาลง ไม่ได้ประจบเอาใจเหมือนเมื่อครู่แล้ว กลับทำหน้าบึ้งตึงแทน
“เสื้อผ้าที่พวกคุณจะลองค่ะ” พนักงานยื่นกระโปรงกับเสื้อเชิ้ตให้ซ่งชิงเหอด้วยสีหน้าบึ้งตึง
หลิวซิ่วกลอกตา “พวกฉันไม่กล้าใส่เสื้อผ้าของคุณหรอกค่ะ”
พูดจบก็ลากซ่งชิงเหอเดินออกไป ซ่งชิงเหอเองก็เลียนแบบหลิวซิ่ว กลอกตาใส่พนักงานคนนั้นตามไปด้วย
พนักงานโกรธจนแทบแย่ แต่ทำได้เพียงมองทั้งสองคนจากไป ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไปฟ้องหัวหน้าจริง ๆ
หลิวซิ่วกับซ่งชิงเหอไม่ได้แวะร้านเล็ก ๆ ที่มีหน้าร้านแยกแบบนั้นอีก แต่เลือกไปร้านที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเกิดจากการทุบห้องหลายห้องให้ทะลุถึงกัน
หัวหน้าห้างสรรพสินค้าก็อยู่ที่นั่นด้วย พนักงานในร้านมีสิบกว่าคน ต่างประจำอยู่ตามชั้นวางของตัวเอง คล้ายซูเปอร์มาร์เก็ตในยุคหลัง แสงไฟก็สว่างกว่ามาก
ลูกค้าที่เดินเข้าออกก็มีมากกว่าร้านเล็ก ๆ แบบเมื่อครู่
คราวนี้เสี่ยวหลิวตามเข้าไปด้วย ที่นี่กว้างขวาง เขาจึงเดินดูได้ ร้านเมื่อครู่เล็กเกินไป คนสามสี่คนบวกกับผู้ชายตัวโตอย่างเขาเข้าไปยืนกัน ก็แทบไม่มีที่ให้ขยับตัวแล้ว
อีกอย่าง ร้านเมื่อครู่ขายแต่เสื้อผ้าผู้หญิง เขาตามเข้าไปด้วยก็ดูไม่ค่อยเหมาะ
ทันทีที่ซ่งชิงเหอเดินเข้าไป ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน สายตาทั้งหมดพากันหันมามองเธอ
“สหาย เชิญเลือกดูได้ตามสบายเลยค่ะ” พนักงานคนหนึ่งทักทายพลางมองสำรวจเธอ ใบหน้าประดับรอยยิ้ม
อย่างน้อยท่าทีก็ดีกว่าพนักงานร้านเมื่อครู่
หลิวซิ่วกับซ่งชิงเหอพยักหน้าให้พนักงาน ก่อนจะเดินดูของในร้าน