ซ่งชิงเหอแบ่งลูกหมาในอ้อมแขนให้เสี่ยวหลิวตัวหนึ่ง “อุ้มดูสิ ฉันว่าพวกมันดูเชื่องกับคนมากเลย”
เสี่ยวหลิวรับลูกหมามาอุ้มราวกับอุ้มเด็ก เขายิ้มกว้างจนเห็นฟัน “ตัวหนักเหมือนกันนะ น่าจะอายุหลายเดือนแล้ว”
ลูกหมาเชื่องมาก มันซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเสี่ยวหลิวอย่างว่าง่าย ดวงตากลมใสคู่น้อยกวาดมองซ้ายขวา ดูอยากรู้อยากเห็นไปหมด
ลูกหมาอีกตัวที่ซ่งชิงเหอกอดอยู่ก็สนใจมองไปรอบ ๆ เช่นกัน จมูกชื้น ๆ ของมันดมฟุดฟิดไปมา
หลิวซิ่วถือกับข้าวที่ห่อกลับบ้าน มองเจ้าตัวน้อยอย่างสงสัย มันดูน่ารักใช้ได้เลย แค่ไม่รู้ว่าจะกินจุหรือเปล่า
เธออดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปมองลูกหมาสีขาวราวหิมะใกล้ ๆ ก่อนถามซ่งชิงเหอ “มันหิวหรือเปล่า?”
พูดจบก็ซ่อนถุงกับข้าวที่ถืออยู่ไว้ด้านหลัง นี่เป็นของที่จะเอากลับไปกินมื้อเย็น จะให้ลูกหมากินไม่ได้หรอก...
“ท้องเจ้าตัวนี้ยังป่องอยู่เลยนะ” เสี่ยวหลิวพูดพลางยกมือคลำท้องลูกหมาในอ้อมแขน เนื้อนุ่มนิ่ม สัมผัสดีมาก
ลูกหมาไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย แถมยังครางหงิง ๆ สองที หัวใจเขาแทบละลาย
ในกองทัพก็ฝึกสุนัขทหารเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่ขนสีดำหรือน้ำตาล รูปร่างแข็งแรง กำยำ นิสัยดุร้าย ทั้งหมดก็เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นลูกหมาเหมือนกัน ถึงจะเชื่องกับคน แต่ก็น่ารักสู้ลูกหมาสีขาวจั๊วะไม่ได้เลย
ขนมันนุ่มลื่นจริง ๆ...
ซ่งชิงเหอยิ้มแล้วพูดว่า “คงกำลังสงสัยสภาพแวดล้อมรอบ ๆ อยู่น่ะ”
ลูกหมาดื่มน้ำจากธารน้ำวิเศษ ไม่ต้องกินอะไรเลย เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจมาก ทั้งที่ตัวเธอเองก็ดื่มน้ำจากธารน้ำวิเศษเหมือนกัน แต่ยังต้องกินข้าวตามปกติอยู่ดี